Kattenpraat

Nicky Als kitten dacht ik een gouden mandje gevonden te hebben. Nu, dat bleek toch niet helemaal het geval. Ik ben onzeker, waardoor ze mij iets te ruw hebben behandeld. En een huis vol honden heeft ook niet echt geholpen. Het gevolg is eigenlijk dat ik een beetje bang ben geworden voor handen. Ik kwam dus na zeven jaar terug van plaatsing en ik ben eerst rond de tafel gaan zitten met mijn nieuwe opvangouders. We namen even alles samen door zoals: Waar heb je moeite mee, wat vind je leuk, waar word je vrolijk van, waar moeten we op letten etc. Ik heb aangegeven dat geduld mij zal helpen. Ik heb moeite met 'iets moeten'. Ik bepaal graag zelf mijn eigen tempo, ik moet geen deadline hebben zo van: "En over 3 weken willen we dat je bij ons op schoot komt zitten en leuk doet."Ten eerst ben ik al leuk van mezelf en op schoot zitten vind ik behoorlijk stom. Nee, ik kom gezellig vlakbij je liggen, dat vind ik top. Aaien vind ik ook niet verkeerd, maar een plotselinge beweging laat me heel even achteruit deinzen. Wanneer je me rustig benaderd en ik geef je mijn hoofdje, dan mag je mijn nekje lekker kneden. Hmmm. En elke keer durf ik meer, maar wanneer is een grote verrassing ;-) Wat vind je leuk? Spelen! Daar word ik vrolijk van. Ik heb nog dat oerinstinct in me, dat jagen, laat mij maar de vliegjes vangen en alle boze monsters verjagen. Dan ben ik toch wel zeker van mijn zaak. Geloof dat maar! Ik zoek nu een gouden mandje. Eentje voor altijd, een enkele reis naar jou. Een plek met lieve rustige mensen, zij die me accepteren zoals ik ben. Waar we naar elkaar toegroeien, beste maatjes worden, in vertrouwen en respect. Kleine kittens in overvloed, maar ik mag er zijn, ik ben net zo belangrijk. Andere katten geen probleem, kleine kindervoetjes liever niet, laat mij maar de hoofdrol spelen, dan worden we samen heel oud. Laat jij mijn hartje smelten? Lieve knipoog, Nicky, 7 jaar. kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9d