Kattenpraat

Tess is niet meer.... Afgelopen zondag vertelden we jullie het schrijnende verhaal van Tess. Een zeer lief dier, belangrijk en al snel zo geliefd in onze vzw. Een kleine reminder: "Tess liep in Achel te zwalken. De lieve melder zag haar en moest ingrijpen. Dit dier was zo ziek, elke hap deed haar ongelooflijk veel pijn en de melder was bang dat ze de nacht niet zou overleven. We besloten haar onmiddellijk op te halen. Ons ervaren gastgezin nam haar over en ze kreeg eerste hulp. Vocht, pijnstiller, krachtpapjes, observatie. Haar vacht is deels vervilt, vertoont ook kale plekken, ze slobbert echter gretig haar papjes op. Ze wast zichzelf niet, ze slobbert en daarna zagen we iets kleins ontroerends... Ze begon zachtjes met haar pootjes in een deken te kneden. Tess heeft geen idee wat haar overkomt, ze weegt maar 1 kilo , broodmager, en ze weet: nu is het goed." De volgende ochtend stonden we meteen aan de deur van onze dierenarts, we voelden dat er iets helemaal fout zat bij Tess. En onze angst werd werkelijkheid... Haar tong was helemaal versteend vanwege een kwaadaardige kanker. BOEM, recht in ons hart. Ze kon om die reden niet meer eten, zichzelf wassen, en dook ze met haar hele snoet in het vloeibare eten om maar iets binnen te krijgen. Een tong kan niet geamputeerd worden, Tess kon niet meer geholpen worden... WAAROM. Waarom komen de katjes vaak zo uitzichtloos bij ons binnen? Dit proces is niet van een paar dagen, ze woog niet voor niks maar 1 kilo. Ze heeft zo hard afgezien buiten. Een kat redt zichzelf wel? Vergeet het maar, ze zijn overgeleverd aan allerlei omstandigheden waarbij er geen enkel vangnet is. Zichzelf zien te redden, nooit ziek worden, want de toekomst is uitzichtloos. Tess had zoveel liefde in haar lijfje, zo'n brok van dankbaarheid, zoveel kracht. Maar we konden haar niet helpen. We moesten haar laten gaan. Tranen van verdriet, onmacht, woede.... Lieve Tess, sorry meisje. We gaan jou nooit vergeten, we wilden jou een toekomst geven. Slaap zacht engeltje x