Kattenpraat

Tess is doodop ( foto voordat ze binnenkwam) Deze melding raakte ons hart diep. Triest en zo hulpeloos. Uitzichtloos. We maakten kennis met Tess tijdens onze dienst in ons kattencafé Kat op schoot. Ja, tussen het bedienen van een lekkere koffie en verse taart, blijft onze gsm ook rinkelen. Ook dan moeten we blijven helpen. Wat een tegenpool: drama -gezelligheid. Tess liep in Achel te zwalken. De lieve melder zag haar en moest ingrijpen. De dierenarts was niet op locatie, maar de assistente wel. Ze werd gecheckt op chip, geslacht en kreeg speciale voeding mee naar huis. Volwassen en maar 1 kilogram? Dit dier was zo ziek, elke hap deed haar ongelooflijk veel pijn en de melder was bang dat ze de nacht niet zou overleven. We besloten haar onmiddellijk op te halen, ook niet naast de deur. Een ritje van 1 uur is voor ons niet ongewoon. Maar Tess moest zsm geholpen worden, ook al wisten we dat het weekend was. Weet je wel, geen diensten... Ons ervaren gastgezin nam haar over en ze kreeg eerste hulp. Vocht, pijnstiller, krachtpapjes, observatie. Haar vacht is deels vervilt, vertoont ook kale plekken, ze slobbert echter gretig haar papjes op. Ze wast zichzelf niet, ze slobbert en daarna zagen we iets kleins ontroerends... Ze begon zachtjes met haar pootjes in een deken te kneden. Ze was gelukkig, een klein momentje. Tess heeft geen idee wat haar overkomt, ze weegt maar 1 kilo , broodmager, en ze weet: nu is het goed. Haar oogjes vielen dicht na het eten en ze gaf zich over aan haar vermoeidheid. Je bent veilig nu...