Kattenpraat

Onze lieve Wiebe Je bent zachtjes van ons heengegaan... je bent er niet meer. Wat waren we trots op jou, zo'n dapper kereltje. Nog geen twee maanden geleden, kwamen we voor het eerst in contact. Je kwam vanuit een ander asiel naar ons toe, aids-positief en geïsoleerd van de rest. Eenzaam en zonder veel vooruitzichten. Omdat ze geen toekomst voor je zagen, werd ons gevraagd of we je konden helpen. Lieve Wiebe, we besloten je met open armen te ontvangen in ons warme asieltje, Buddy Kat. Maar toen we je zagen, brak ons hart. Zo mager en kwetsbaar. Ook ontdekten we meteen schimmelplekken op je lijfje, wat betekende dat je bij ons in isolatie moest blijven. Onze dierenarts onderzocht je snel. Je had een torenhoge schildklierwaarde, en er werd een knobbeltje op je nieren gevoeld. Toch wilde je leven. Ondanks alles was je een guitig mannetje, vol enthousiasme. Stap voor stap gingen we samen vooruit, geholpen door medicijnen en omringd door liefde. Je kreeg alle aandacht en quality time van onze verzorgers. Je was zo bijzonder, Wiebe. Nog steeds eigenlijk. Met je magere lijfje kroop je tegen ons aan, en je liet een luid, tevreden spinnen horen. Je was zó sterk; voor jou was het glas altijd halfvol. Je smekende blik om nog een hapje eten, je dunne staartje fier in de lucht… Maar op een dag ging het mis. Je wilde niet meer eten, en je legde je neer, rustig met je kopje op de deken. Het leek alsof je aangaf dat het genoeg was, alsof je op was. Je nieuwsgierige oogjes, die ons altijd door de kier van de deur bekeken, bleven uitdrukkingsloos. Met een zwaar hart brachten we je naar onze dierenarts. Was er nog hoop? Je kreeg een infuus, maar enkele uren later kregen we het bericht. Je was zelf gegaan. Je zachte pootjes hebben te kort door ons hart gewandeld, maar nu dansen ze stil verder in de hemel. We zullen je missen, lieve Wiebe. Jouw blik, jouw liefdevolle hartje. Jouw plekje is leeg, maar ons hart blijft gevuld met liefde voor jou. Een kus van al je verzorgers. x