Kattenpraat

Het horrorverhaal van onze Erick... Het begon allemaal met een telefoontje uit Antwerpen... We werden gisteren gebeld door het dierenasiel. Er stond bij hun een ongeduldige meneer die zijn kat wilde wegdoen. De kat was gechipt op onze naam en het asiel gaf (terecht) aan, dat hij ons moest bellen. Erick was in 2017 door hem geadopteerd. Toen, een zeer sociale, lieve, speelse kat. Meneer ging 20 minuutjes in zijn auto zitten, kwam weer terug en zei dat hij ons had gebeld. Wij zouden gezegd hebben dat we hem niet meer terug hoefden. Gelukkig wilde het asiel ons zelf spreken, en kregen we voor het eerst dit nieuws te horen. Natuurlijk wilden wij hem terugnemen in de opvang! Zo gezegd zo gedaan, hij kwam gisteravond bij ons opvanggezin.... En nu komt zijn afschuwelijke verhaal; Erick was sinds 2020 een blok aan hun been. Want toen werd er een baby geboren. Erick zou daar niet lief voor zijn, dus werd hij dagenlang in een reismand opgesloten. Bij ieder blaasje naar een familielid, werd hij wederom in een reismand gestoken. De mand werd goed verpakt met tape. En geloof het of niet.... dit is zo 3 jaar doorgegaan!! Drie jaar lang de meeste tijd moeten doorbrengen in een klein kotje! Soms ontsnapte hij en liep hij weg. De straat op. Hij wilde dan niet meer naar binnen. Er was niets meer over van die sociale, speelse vrolijke kater, van 6 jaar geleden... Erick was een schim van zichzelf geworden. Volledig getraumatiseerd. Zijn bazin zei: "Ja, was toch wel zielig dat hij zoveel moest wonen in dat kotje." Ons gastgezin wees naar het met tape verpakte reismandje. "Je bedoelt toch niet dat hé." Jawel... Angstige oogjes staarden ons aan. Hij kroop uit de mand, en het leek even alsof hij vanachter verlamd was, want hij gebruikte enkel zijn voorpoten en sleepte met de achterhand. Later zagen we dat zijn voorpootjes sterker ontwikkeld waren en hij nog wat door de achterpootjes zakte. De kans is groot dat hij wat spieren moet gaan kweken, want deze ernstige mishandeling zal zijn sporen nalaten. Natuurlijk waren ze sinds de adoptie nooit meer naar de dierenarts geweest, dus maandag gaan we hem even laten nakijken. Welkom allerliefste jongen, het is bijna ondenkbaar om een beeld te schetsen van wat jij allemaal hebt moeten doorstaan. Pure, pure horror. NOOIT meer opsluiting voor jou lieverd. En we gaan ervoor zorgen dat je oogjes weer glans krijgen. Dat je weer ervaart hoe het voelt, zo'n aai over je kopje, warmte en genegenheid, want dat kende je al 3 jaar niet meer. We zijn er niet goed van.