Kattenpraat

Nozem en Marijs Er zijn veel mooie liefdesverhalen: denk maar aan Romeo en Julia, Jack en Rose, Ross en Rachel. Maar stiekem vinden wij dat van ons, Nozem en Marijs, toch het allermooiste. Ons verhaal begon nochtans niet als een sprookje: we waren allebei dakloos, eenzaam en overgeleverd aan het harde straatleven toen we elkaar ontmoetten. Maar één blik in elkaars ogen en het leven zag er opeens veel mooier uit. Een isimobox werd ons liefdesnestje, de schoteltjes eten die goede zielen ons gaven onze dinertjes bij kaarslicht en onze liefde voor elkaar hield ons zelfs in de koudste nachten warm. Zo gingen de jaren voorbij, we werden een dagje ouder maar we bleven steeds onafscheidelijk. Tot dit voorjaar het noodlot toesloeg en Marijs flink ziek werd. Opeens was ze verdwenen, meegenomen door lieve mensen die haar wilden helpen maar niet wisten dat wij een setje zijn. Gelukkig brachten buurtbewoners hen daarvan op de hoogte, en toen ze ons verhaal hoorden waren de tweebeners zo ontroerd dat ze meteen naar mij op zoek gingen om ons te herenigen. Dat lukte gelukkig snel en zo kwamen we bij onze opvangmama terecht. Wat waren we blij om weer samen te zijn, maar wat vonden we het na al die lange jaren op straat ook eng om opeens samen te leven met mensen. Samen kunnen we echter alles aan, en we hadden al snel in de smiezen dat zo'n leventje binnenshuis met lekker eten, fijne slaapplekjes en heerlijke warmte zo slecht nog niet is. Dus ja, nu zijn we om, geen zwerversbestaan meer voor ons, wij gaan - uiteraard samen! - op zoek naar een nieuw liefdesnestje - en ditmaal geen isimobox... Veeleisend zijn we daarbij niet: gewoon een gezellig, warm huisje zonder andere huisdieren en kleine kindjes, maar mét veel lekker hapjes - zijn we allebei verzot op! - en zachte slaapplekjes - een echte must voor Marijs, die zich steevast oprolt in het kleinste mandje in huis of heerlijk knus op de bank. Menselijk gezelschap stellen we zeker op prijs, hoewel onder onze voorwaarden. Zo is Marijs graag in de buurt van mensen en toont ze haar affectie dan door aan hun handen te snuffelen maar wordt ze liever niet aangehaald, terwijl ik wel kan genieten van een aaitje over mijn rug maar mijn koppie verboden terrein is. Onder ons beidjes knuffelen we dan weer heel wat af: als echte lovebirds geven we elkaar kopjes, wasbeurten en wrijven liefdevol onze lichaampjes tegen elkaar. Tja, we zijn dan misschien oudjes, maar onze liefde brandt nog steeds even fel! En over fel gesproken: wanneer Marijs haar actieve momentje heeft, kan ze zich helemaal verliezen in het spelen met een muisje of balletje. Wat een kranige dame hè, die wederhelft van mij... Op medisch vlak hebben we zo onze probleempjes, maar niets dramatisch. We zijn beiden fiv-positief en hebben bekproblemen gehad, maar met dank aan de medicatie die we nemen is dat helemaal onder controle en voelen we ons prima. Ik ben bovendien bijna doof - oppassen dus als je mij benadert - en heb toen ik pas bij mijn opvangmama was een aantal toevallen gehad, waardoor mijn ogen niet meer helemaal gelijk staan. Marijs vindt me echter nog steeds even knap en ik heb ondertussen al een hele tijd geen aanvallen meer gehad, dus ik laat er mijn slaap niet voor en dat moet jij dus ook niet doen. Ons liefdesverhaal is nog lang niet ten einde, integendeel, het begint pas. Het mooiste deel moet namelijk nog komen: het deel waarin we samen nog lang en gelukkig leven. Wil jij het mooiste liefdesverhaal ooit dus het mooiste einde ooit geven? Vul dan snel het formulier op de website in en kom eens kennismaken met ons en onze onvoorwaardelijke liefde. Tot gauw? XXX Nozem en Marijs https://www.zwerfkat.com/poes.php?ID=7984