Kattenpraat

Presley de teddybeer Ik ben de liefste van de klas, de lieveling van de leraar. Na een beroepskeuzetest , kwam er glansrijk uit de bus: Presley is heel goed met mensen, zeer goede ontwikkelde sociale vaardigheden, wij raden aan: De universiteit voor knuffeltherapie. Oke, helder. Ik knuffelde mijn leraar helemaal plat! Mijn ouders betaalden de opleiding met een gevangen muis en ik mocht in rood kostuum aan de slag! De opleiding duurde 4 jaar, inclusief stages, maar ik heb alles afgerond in 4 maanden. Ja, kan ik niks aan doen. Ik viel iedereen om de nek, toonde mijn begripvolste smoeltje en knikte meelevend bij elk dramatisch verhaal. Ik perste er nog wat tranen uit en ik had mijn diploma op zak. Cum laude geslaagd! Ik opende een eigen knuffelpraktijk en mijn zaak was bloeiend en groeiend. Ik deelde kopjes uit, kusjes, omhelzingen, en zette mijn luidste spinmachientje op. De mensen stonden in de rij om een warme knuffel te krijgen, maar er was één probleempje... Ik had zo'n enorme nood aan een huisje met mensen, een plek waar ik oud mocht worden, en dat was niet professioneel. Ik kon niet zakelijk zijn, ik vroeg ook nooit iets terug. Dus ik stond op straat. Blut. Nou, daar werd ik niet vrolijk van. Omdat ik zo'n lieve inborst had, nood had aan warmte en vriendschap, mocht ik bij iemand wonen. Mijn teddybeergehalte maakte een sprongetje, maar ik was naief... te goedgelovig. Ik werd weer op straat gezet. Ik heb even in een hoekje gehuild, mijn vlammetje doofde voor een moment. Mijn gehoor werd ook slechter, ik kreeg niet alles meer mee. De straatkatten wilden met me vechten, ik snapte het niet. Het verkeer hoorde ik niet aankomen, ik was best eventjes heel eenzaam. Maar er kwam hulp, plots. Ik haalde snel mijn knuffeldiploma uit mijn plunjezak, maar het was niet nodig. Ik hoefde me niet meer te bewijzen. Ik werd opgetild en kwam daar waar ik nu ben. Mijn hart opende vol hartjes en ik knuffel weer iedereen. Omdat ik zo ben, het sterker is dan mezelf. Een lief, lief dier. Ik vind andere katten niet zo leuk, ik focus me helemaal op de mensen. Ik kruip tegen hen aan, ben op het gemakje. Ik kan ook prima alleen zijn, helemaal geen problemen mee. Beetje slapen op bed, opgetogen prieten als ik weer een gezichtje zien. Ik kan iemand heel heel blij maken, daarom vraag ik... Mag ik bij jou wonen? Ik ben een teddybeer in een kattenjasje. Mag het? Heel heel veel liefs van mij. Presley, 9 jaar. X kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9d