Kattenpraat

Fanny vraagt echt om even haar verhaal te lezen..alsjeblieft... De opvangmama van Fanny hier aan het woord. Normaal laat ik onze opvangertjes zelf aan het woord om hun verhaal te doen, maar onze knappe snoet heeft het wat moeilijk om te communiceren met de mens, zelfs met andere katjes gaat het soms wat lastig. Half september kwam Fanny met haar kroost bij ons binnen. Ze werden gevonden in een caravan op een verlaten camping. Echter, op het moment dat de kleintjes gevonden werden, was mama nergens te bespeuren. Er werd een vangkooi gezet met een geurdekentje van haar kleintjes. Gelukkig kwam mama enkele tijd later de kooi ingelopen. Het hele gezinnetje werd bij ons gebracht waar een lekker donzige bench voor hen klaarstond. Echter bij het overzetten in de bench, merkten we meteen dat er met mama wat mis was. Ze liet haar hele achterkant hangen en kroop meteen weg in het verste hoekje. Dit mochten we zo niet laten, dus dat werd meteen een ritje naar de dierenarts. Fanny’s staart was gebroken, maar wel op een hele rare, nare plek namelijk helemaal bovenaan tegen de wervel aan. Dit gaf haar helse pijn en dat terwijl ze 4 kleintjes moest grootbrengen. Een aanrijding zonder verder verwondingen ? Neen, wij vrezen dat Fanny iets veel erger heeft meegemaakt. Een staart breekt niet zomaar op die plek. Het lijkt eerder alsof ze een hevige snok aan haar staart heeft gehad… mishandeling? We zullen het nooit weten. We weten echter wel dat haar vertrouwen in de mens ver zoek is wat de mishandeling alleen maar meer bevestigd. Arm meisje, wat is jou toch overkomen? Thuis werd het ook meteen duidelijk dat Fanny door de pijn het erg moeilijk had om goed voor haar kroost te zorgen. Vier hard wriemelende kindjes die over haar kropen, dronken, en om liefde vroegen… de wanhoop stond in haar ogen. Dus gingen we aan de slag met af en toe een flesje voor hen, zodat mama wat kon recupereren. De kindjes groeiden goed en vonden ondertussen allemaal een fijne thuis. De staartamputatie werd gedaan en we merkten dat het wat beter met haar ging. Ze ging steeds meer rechtop lopen en sprong al eens op een krabpaal. Ze bleef ons echter niet leuk vinden en er ging heel wat gegrom en geblaas mee gepaard. We probeerden voorzichtig contact met haar te maken, maar ze bleef ons bang aankijken. Iedere beweging met een hand werd nauwlettend in de gaten gehouden. En zo werd het ons meer en meer duidelijk dat Fanny geen fijne ervaring met de mens heeft gehad. Maar opgeven staat niet in ons opvangboekje. Moeilijk gaat ook en geduld is een schone zaak zeggen ze. En sinds een maand of twee zien we Fanny hele kleine stapjes vooruit zetten. Ze krijgt heel voorzichtig weer wat vertrouwen in de mens…voorlopig echter alleen in de opvangmama die voor haar eten zorgt. Zij die haar heeft lastig gevallen met ritjes naar de dierenarts en medicatietoediening…die blijft ze voorlopig nog met argusogen volgen. Die vindt ze nog steeds geen toffe 😊 Maar wij zijn gewoon heel blij met elk klein stapje vooruit. Zelfs een dag met een paar stapjes achteruit vinden wij niet erg. We zien dat ze wil en dat is het belangrijkste. De laatste tijd is ons ook opgevallen dat te veel drukte van de andere katjes er ook voor zorgen dat ze wat onzeker is en zich wegstopt. Een plekje in de hoogte zorgt ervoor dat ze zich veiliger voelt en ze van een afstandje alles kan zien. We zijn nu zover gekomen dat, wanneer ik in de poezenkamer kom, ze spontaan rechtstaat en naar me komt toegelopen. Weliswaar telkens met een blaas of grommetje, maar ook gevolgd door een knipoog naar mij en heel af en toe ook wat gesnuffel aan mijn benen terwijl ik de etenspotjes vul. Dan gaat ze op zo’n half metertje van mij zitten wachten tot ik het potje neerzet, weer even een blaasje en dan gaat eten. Ons geduld wordt beloond…met hele kleine stapjes in de goede richting. Fanny wil vertrouwen , hoe moeilijk ook. Ik zou nog heel wat meer kunnen schrijven over onze Fanny maar dan gaat het een boek worden vrees ik. We willen gewoon graag meegeven dat wie het nieuwe baasje van Fanny wil worden, zich heel erg bewust moet zijn dat het een lang en hobbelig parcours zal worden om het vertrouwen van dit mooie meisje te winnen. Maar wij weten dat er zulke mensen bestaan. Mensen met engelengeduld voor zulke speciale katjes. Mensen die niet 100%, maar 1000% alles gaan geven om Fanny een mooie toekomst te geven. Ze bestaan! Voor ons mooie meisje gaan we dus op zoek naar dat ene speciale plekje. En vooral een rustig plekje. Geen andere katjes, geen kindjes. We zijn streng, maar Fanny komt op de 1ste plaats. Voor haar denken we dat ofwel een alleenstaand iemand of een koppel zonder kinderwens een goed plekje zou zijn. Mensen die haar een veilig plekje in hun huis en hart willen geven en helemaal niets van haar verwachten maar haar alle tijd willen geven die Fanny nodig heeft. Ben jij zo iemand? Voel jij bij het lezen van Fanny’s verhaal, ja die persoon ben ik en wil ik graag zijn? Stuur dan zeker een mailtje, dan spreken we een keertje af en kunnen we samen kijken of jij Fanny haar welverdiende mooie toekomst kan geven. Liefs van the good and the bad opvangmama’s van Fanny x kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9d