Kattenpraat

Wokkel twee jaar later.... Degene die ons al wat jaartjes volgen, kennen Wokkel misschien nog. Hij was drie weekjes oud en bleek enorm gehandicapt te zijn. Zijn coördinatie was het padje kwijt. Hij kon niet steunen op zijn voorpootjes en schoof als een vis op het droge vooruit. Zijn voorpootjes bleven naar achter wijzen. We maakten ons enorme zorgen, ondanks dat we met een glimlach elk proces samen met Wokkel namen. Zijn schattige bekkie, de wil om te vechten, hij kreeg een enorm groot plekje in het hart van zijn opvangouders. Op medisch gebied kwam het woord euthanasie ter sprake, maar daar wilde zijn opvangmama ( en de vzw) niks van weten. Kom nou. Deze jongen had de wil om te leven. Er werd veel geoefend, zijn voorpootjes kregen steeds meer kracht. En ja, uiteindelijk kon hij deze pootjes gebruiken... Hij had zoveel geoefend, zo'n sterke persoonlijkheid, man... deze kitten zou een schitterende grote kerel worden! En dat werd hij <3 Hij mocht bij zijn opvangouders blijven wonen, en de maanden verstreken, we zijn nu zelfs twee jaar later. Wokkel is een bijzondere kat gebleven. Zijn coördinatie zal altijd in de war zijn. Zijn wereld, zal altijd zijn unieke wereld zijn. Hij gooit alles om wat op zijn pad komt, hij struikelt, geeft duizend kusjes. Zijn blik staat vaak op oneindig, snapt niet altijd de realiteit, maar Wokkel is de mooiste, de liefste, de uniekste jongen die zijn baasjes zich maar konden wensen. In zijn koppie is er centraal iets kapot, maar dat is niet erg, hij is blij, wij dan ook. Er zijn al laptops van de tafel gesmeten, schilderijen op de grond beland, kopjes, glazen, vazen, zij zijn niet meer. Struikelend en met de liefste onschuldige snoet. Zijn lieve oogjes en onhandige loopje. Zonder Wokkel is het leven saai, zijn wereld is nu ook onze wereld en dat is machtig mooi <3