Kattenpraat

Louise is niet meer Onze lieve oude ziel. In mei dit jaar kwam ze bij ons binnen. Een onverwachtse schoonheid. Haar achtergrond was niet zo mooi. Ze werd uitgeput gevonden in een verlaten huis met zoveel andere zwerfkatjes. Louise was vreselijk mager, blind, hardhorend en aids -positief. Een zwerfkattenproject uit Wallonie ging met haar naar de dierenarts. Ze bleek ook hoge schildklierwaardes te hebben. Er werd hulp gevraagd aan Buddy Kat, onze aidskattenopvang. Met open armen ontvingen we deze bijzondere dame. Ze zag er zo oud uit, zoveel meegemaakt, het liefst wilden we haar in onze armen drukken en liefkozende woordjes in haar oortjes fluisteren. Maar Louise was niet zo van een hevige omstrengeling. Ik vond haar geen poesje voor in Buddy Kat, ze had monitoring nodig, zoveel mogelijk. Ze mocht mee in ons huis. Onze dierenarts constateerde ook nog eens een hoge bloeddruk, dus elke dag moest ze haar zeer belangrijke medicatie innemen. Weken verstreken, ze had haar plekje in ons huis veroverd. Haar mandje in de keuken werd haar heiligdom. Wanneer het mooi weer was, droegen we haar zachtjes naar onze tuin, deze was compleet afgeschermd. Ze zag niks, maar haar andere zintuigen werden des te meer wakker gemaakt. Snoetje hoog in de lucht, de wind prikkelde haar neusvleugels. De zon op haar beschadigde snoetje, haar ingevallen lijfje. De warmte omhelsde haar, een warme deken. Zo lag ze urenlang op een matrasje, tevreden, rustig. Medicijnen slobberde ze op via liquid snacks, om daarna vermoeid in diepe slaap te vallen in haar geliefde mandje. Een aaitje, een kus, een luid gespin uit haar keeltje. Maar het bleef niet duren. Ze sliep langer, ze at minder, wanneer ze wakker was, werd ze enorm onrustig. De tevredenheid maakte plaats voor verwarring en uitputting. Haar lichaam ging de reserve in, haar ziel vond het ook oke. Ze was er klaar voor, om afscheid te nemen. Drie heftige maanden samen, drie maanden vol liefde, hard gespin, zorg, vrede en waarschijnlijk de mooiste momenten haar leven. We zijn zo blij dat we jou deze momenten hebben mogen geven Louise. Een laatste kus, jouw kopje in mijn hand, het is oke, blaas je laatste kaarsje maar uit. Je hebt alles uit het leven gehaald. Doe je oogjes nu maar toe.