Kattenpraat

Rust zacht Sjarel Sabine, verzorgster van Buddy Kat en speciale vriendin van Sjarel: "Hoe moet ik beginnen. Weer een kostbaar zieltje heeft de oversteek gemaakt. Sjarel, Sjarelke toch, jongen... Je kwam in oktober 2019 bij ons binnen, zo bang. Je verwarde blik staat me nog bij. Je oogjes, je mooie oogjes. Je had zoveel tijd nodig om te wennen, maar uiteindelijk vond je het oke bij ons. Je begon aan ons te wennen, je raakte vertrouwd met je omgeving. Maar er was zoveel mis met je, jochie. Aids-positief, je had een voedingsallergie, je vachtje stond vol korstjes, je bekje was geregeld pijnlijk. We hebben je vaak bij de dierenarts gebracht voor inspuitingen in de tong, een behandeling van de vacht etc etc. Je knapte weer op, en we gingen er weer voor. Ik sprak vaak tegen je, of ik ging even bij je zitten, gewoon... en we zwegen. Je ontroerde me altijd. Altijd. Je genoot in de buitenren, je snoof de buitenlucht op en deed een kattenwasje. Op afstand mochten we je bewonderen, je kwam ook vaak even spieken tijdens etenstijd, een nieuwsgierige blik, een zacht lief snoetje. Maar het ging mis, heel erg mis. Je bekje deed zoveel pijn, je wilde niet meer eten en je ging alweer naar de dierenarts. We wisten niet dat dit de laatste rit zou worden... En toen kwam het telefoontje van de dierenarts. Er was nog meer aan de hand. In jouw oor woekerde een enorme tumor, het was niet weg te halen. We moesten een beslissing nemen. Je had ondertussen al veel vrienden gemaakt, maar ik was jouw oudste vriendin en besloot jou bij te staan op je laatste reis. Een laatste kus, een 'we houden van jou', een 'wij zijn jouw baasjes', een streling over zijn wangetje. Doe nu je oogjes maar dicht. Till we meet again. Lieve jongen met de mooiste gevoeligste oogjes van de hele wereld. Slaap zacht.." We hebben de laatste tijd veel afscheid moeten nemen. Dat is ansich te verklaren, omdat wij altijd de meest zieke (schuwe) dieren aannemen, zij werden overal geweigerd. Bij ons maken ze een eerlijke kans. Dat betekent dat we wel een commitment aangaan, wetende dat er wel eens een afscheid kan komen. Het hoort erbij, dat is de keerzijde van de medaille, dat is het verdriet wat we erbij nemen.