Kattenpraat

Remi, ons zorgenkind Een paar weken geleden kwam Remi bij ons binnen. Zwaar onderkoeld, comateus, broodmager en uitgedroogd. De meest slechte start die zo'n kleine uk maar kan maken. Oneerlijk ook. Het was de grote vraag of hij het zou halen, want het zag er echt helemaal niet goed uit.... We gaven hem vocht, een warme couveuse op hoge stand en op hoop van zegen... Wonder boven wonder herpakte kleine Remi zich. Eerst helemaal alleen op de wereld, maar nu in alle geborgenheid bij zijn opvangmama. Hij was toen al zo dapper! Hij wilde niet drinken, dus kreeg hij zijn voeding via een maagsonde. En nu maar groeien... Hij bleef een heel bijzonder manneke. Hij lag achter in zijn ontwikkeling en was niet echt speels. Hij groeide op samen met zijn andere kleine vriendjes, en vaak zat hij gewoon te kijken, zonder echt mee te doen in het spel. Ondertussen 6 weken en dan verwacht je ondeugend speels kitten. Gelukkig genoot hij intens van hun lichamelijke aanwezigheid, lekker tegen hun buikjes slapen en zacht met de voetjes spelen. Er zijn gelukkig ook momenten waarop Remi echt geniet en dat ontroert ons dan intens. Echter...vorige week ging het alweer mis. Hij leek 'in elkaar te storten'. Plots kon hij niet meer lopen en viel hij om. Zijn ademhaling was heel snel en zijn ogen kregen een vliesje. Dat werd weer een snelle rit naar de dierenarts... Onze dierenarts vond het enorm zorgwekkend, zo erg zelfs dat de kans groot zou zijn dat hij kwam te overlijden. Hij zou die nacht in opname gaan, beseffende dat het wel eens een definitief afscheid kon zijn. Tranen vloeiden en de gsm bleef de hele nacht op scherp. Zijn opvangmama betrapte zichzelf erop dat ze geregeld in tranen hardop zei:' Kom op Remi, kom op! Vechten jongen, KOM OP.' De volgende morgen belden we met de bibber in ons hart. "Remi gaat redelijk, hij leeft nog, ademhaling is normaal, hij mag weer naar huis!" Nog nooit is zijn opvangmama zo snel naar haar auto gerend in blijde afwachting. Remi jongen, Remi, je bent er nog! En daar is tie dan weer, Remi met zijn engelensnoet. We weten dat er iets aan hem scheelt, want hij wil nog altijd niet eten. Hij moet nog leren crossen en gek doen, maar stapje voor stapje kijken we elke dag hoe we hem kunnen helpen. Remi is nooit meer alleen op de wereld, hij heeft zoveel kattenvriendjes en zoveel liefde en warmte bij zijn opvangouders <3