Kattenpraat

Dapper tot het einde Vandaag heb ik afscheid genomen van Sara, onze hoogbejaarde opvangpoes. Ik wist dat ik snel afscheid van haar moest nemen, maar niet dat het vandaag zou zijn.. We hebben een half jaar samengewoond, een fractie van haar leven. Maar een hele belangrijke. Ze heeft eindelijk een binnenleven mogen leiden, een huis vol warmte, liefde en genegenheid. Maar in haar fragiele lijfje woekerde een gemene tumor. Deze had een verwoestende werking, waardoor ze snel achteruit ging. Haar doordringende blik, haar felle ogen, haar eigen willetje heeft ze tot de laatste seconde behouden. Een ouwe taaie, een dappere strijder, een sterke madam. Ze zat normaal altijd op wacht, liefst midden op het looppad. Maar nu was er een lege plek. Ze lag liever op het tapijt, haar kracht nam af. En dan.. dan moet je een beslissing nemen. We lieten de dierenarts bij ons thuis komen, zodat ze lekker kon blijven liggen. Lukas, het blinde zorgenkind zit ook bij mij. Hij lag lekker op de warme snuggles, maar voor het eerst kwam hij uit de bench. Ik vond hem zittend naast Sara. Het ontroerde mij hevig, Zijn eerste uitstapje, maar geen gewone. Neen, hij kwam afscheid nemen van Sara. Dan druppelen de tranen over de wangen... Sara mocht haar strijd opgeven en Lukas nam het stokje over. Rust zacht Sara. Saartje, liefje. In de andere wereld vind je vast wel een plekje waar je op wacht kan zitten. Misschien kun je daar de nieuwkomers verwelkomen en geef je hen jouw oude wijze raad. Dag schat x Jouw opvangmama