Kattenpraat

Gedood vanwege het protocol We kregen een melding uit Nederland, Margraten. Een mankend katje met een bloedoogje, enorm onderkomen en uitgedroogd. De dierenambulance van de Dierenbescherming was gebeld, maar zij wilden eigenlijk helemaal niet komen, de melder moest zelf de kat maar vangen. Na lang aandringen besloten ze na 1 1/2 uur even een kijkje te komen nemen, zonder vangkooi... "Nah, weet je wat? We maken er een notitie van en gaan weer, maar we komen niet meer terug." En dat was het dan...klaar. Het ernstig zieke dier (Luna) werd aan haar lot overgelaten. Maar dit lieten wij niet gebeuren, no way. We besloten zelf in actie te komen, op Nederlands grondgebied. En we hadden haar al snel gevangen, YES! Wat een voldaan gevoel. Gezien de wetgeving, brachten we haar ook naar een Nederlandse dierenarts. We zeiden hem: "Zet alles op alles, wij zijn een No Kill organisatie, niets is ons teveel!" En dan laten we Luna achter.... met het idee dat er uitstekend voor haar gezorgd zou worden. Overgeleverd aan de professionele zorg. Maar niets was minder waar. De volgende morgen kregen we telefoon. "Het diertje is ingeslapen." WAT???? Wij zijn gewend dat er VOOR elke euthanasie overleg met ons wordt gepleegd. Wij, als vzw, zijn de klant en hebben de eindbeslissing. Zo simpel is het. Maar er was niet overlegd, Luna was al dood. Met ingehouden woede belden onze verantwoordelijken terug naar de betreffende dierenarts in de hoop, dat alles goed onderbouwd kon worden en ons meisje terecht zou zijn ingeslapen. Maar dit bleek niet het geval. Ten eerste was ze onmiddellijk al onder narcose gebracht. Geen bloedonderzoek, geen stabilisatie vooraf, gewoon meteen onder narcose, terwijl ze uitgedroogd was, in shock. Ja natuurlijk was dit veel voor Luna, ze had het lastig onder narcose. Ach ja, dan maar spuitje. Het protocol van asielen in Noord en Midden Limburg Nederland is: Elk ZIEK dier wordt sowieso geëuthanaseerd. De dierenarts besloot dit protocol in te voeren. ZONDER overleg, ZONDER te onthouden dat wij No Kill zijn en ons uiterste best doen voor al onze dieren. En dat was de conclusie. Geen bloedonderzoek, geen diagnose, de verwondingen waren niet ernstig, Luna is doodgemaakt. PUUR, omdat asielen in die regio deze standaard protocollen hanteren. Daar zijn deze dieren vet mee, wat een asociaal dierenleedprotocol. En dan slaan onze stoppen door, dan wordt het allemaal even teveel. Dus elke kat in deze regio die onder een asiel/ambulance vallen en ziek zijn? Krijgen de spuit. De dierenarts sloeg dicht. Moeten wij nu echt gaan uitbreiden? Moeten wij nu echt een Stichting gaan oprichten in Nederlands Midden en Noord Limburg om deze dieren van de spuit te redden? Nou... we gaan er nu heel hard over nadenken, want het is niet te verkroppen. Zoveel levens zijn onnodig beëindigd. Wij zullen nooit weten of wij Luna hadden kunnen helpen, maar er is ons 1 ding afgenomen: Een keuze.