Kattenpraat

June Er stond een mevrouw voor de deur van ons kattenasiel. June lag in haar armen. June zat al enkele dagen in haar tuin en men besloot ons te bellen. Haar doorleefde snoetje en verbaasde oogjes gaven een beetje de weergave wie ze was. Ze was erg mager en onderkomen, de dierenarts zal echt even naar haar moeten kijken. Deze onverwachtse ontmoeting verraste ons. Onvoorbereid, maar kom maar meiske. We namen haar even mee naar achter om te checken op chip. Een routine klus. Verhip, het apparaat reageerde, ze was gechipt. Oke! Dat is alvast goed nieuws..We belden haar baasjes en hoopten op een snelle reactie. In de tussentijd moest ze even in een bench, omdat ze nog niet door onze dierenarts was gecheckt. Ze was zo lief. Maar ook een beetje de weg kwijt. Ze snapte het allemaal niet zo goed. Met haar lieve droevige oogjes zocht ze contact en we probeerden haar gerust te stellen. Aan het eind van de dag, kregen we eindelijk telefoon van haar baasje. Hij kwam langs. June is al 14 jaar oud en een half jaar vermist? Hij keek naar haar en zei: " Ik heb eigenlijk niet echt meer een band met haar, willen jullie haar niet overnemen?" Dan wordt het even stil in ons hart. Dan weten we even niet meer wat te zeggen. "Als ze weer gaat weglopen komt ze toch weer bij jullie, dus...." Kom maar June, kom maar bij ons. Nog steeds verward wat haar baasje had gezegd, brachten we haar naar onze dierenarts, want ze was gewoon niet oke. Inderdaad, ze bleek wat uitgedroogd te zijn en uit het bloed bleek dat ze een fikse ontsteking onder de leden had. Ze werd aan het infuus gelegd en ligt nog steeds tijdens dit schrijven daar... Gelukkig is ze wel heel levendig en bedelt ze om aandacht, de lieve schat. Wij hebben nu al een band met jou lieve schat, welkom lieve June, je bent geliefd.