Kattenpraat

Borre... Borre kwam vorig jaar zomer bij ons binnen. Hij was ons spoedkatje wat al tollend op de baan werd gevonden. Hij was compleet het noorden kwijt. Hij leek eerder ernstig ziek dan aangereden. Dagenlang lag hij aan het infuus bij onze dierenarts, maar hij at niks. Echter was de uitslag van zijn bloed genormaliseerd, maar hij wilde niks eten... Daarom namen wij deze intensieve zorg op onze schouders. Hij was zo mager, hij moest echt eten, dus het werd dwangvoederen. Dit hielden we enkele weken vol, totdat hij uit zijn diepe dal kroop. Hij begon weer te eten! De maanden erop werd hij almaar knapper en forser. Hij haalde zelfs het streepje van de 6 kilo. Een gezonde jongen met een volle toet, niks mee aan het handje. Hij was nieuwsgierig naar ons mensen, maar aanraken konden we niet. Hij woonde samen met Mart in de kast, vond ie fijn... Zes weken geleden vonden zij beiden een huisje, na een uitgebreide kennismaking en goed gesprek. We hadden er alle vertrouwen in. We volgen onze katjes altijd op en het eerste nazorgmoment zou aanbreken. We benadrukken altijd, wanneer iets niet goed gaat, men onmiddellijk aan de bel mocht trekken, maar geen nieuws is goed nieuws. Totdat we een mail kregen waarin werd beschreven dat ze eigenlijk altijd verstopt zaten en er geregeld plas en ontlasting in huis werd gevonden. De onzindelijk van Mart was eigenlijk het struikelblok en kwam de vraag of ze terug naar ons mochten. Jazeker, wij wilden hen onmiddellijk terug zelfs! We konden niet wachten op hun terugkeer, dus besloten we hen diezelfde dag nog helemaal op te halen in Antwerpen. Het was al laat op de avond en het was nacht toen ze terug in ons kattenasiel kwamen. Maar toen gebeurde het.... We wilden Borre uit zijn mandje laten lopen, maar hij kon niet eens meer lopen. Hij viel om, kreeg stuiptrekkingen, was uitgedroogd, onderkoeld (34 graden), stervend en broodmager!! Hij woog nog maar 3 kilo, hij heeft al die tijd gewoonweg nooit gegeten! Hij was 3 kilo afgevallen. We waren zelf helemaal overstuur, want het ging toch alleen maar om de onzindelijkheid van Mart? Borre, onze speciale jongen, wat krijgen we nu! We begonnen als gekken rond te bellen, ondertussen legden we hem onder de warmtelamp en gaven we hem vocht. We konden terecht bij een spoedarts waar hij nu nog altijd aan het infuus ligt. Het is nog altijd kantje boord. We zijn er kapot van. Ook heel emotioneel onder. We hadden zoveel vertrouwen hierin en nu kregen we onze bijzondere jongen ZO terug? Moet hij het straks met zijn leven bekopen? Er zijn ondertussen al enkele bloedonderzoeken gedaan en hij heeft nog altijd zware neurologische problemen. We zijn het hele weekend al elke minuut in gedachten bij hem. Wij plaatsen onze dieren in goed vertrouwen, zelfs na een uitgebreide screening. Maar dit... we kunnen er de woorden niet meer voor vinden. Ons hart is gebroken. Borre kan nu wel wat kaarsjes gebruiken, laten we hopen dat het geluk aan zijn zijde is <3 Als onze vriend het overleefd, zal hij voor altijd bij ons blijven, want plaatsen doen we hem nooit meer. Wij zijn voor altijd zijn baasje...