Kattenpraat

Matte is een sterretje geworden Eigenlijk een mega grote ster die nu aan de hemel fonkelt. Straal maar jongen en vul ons zware hart met licht en warmte. Zijn opvangmama vertelt: Die knijpende hand rond mijn hart is er weer, een hatelijk gevoel. Het leven is niet fair. Waarom jij? Waarom mijn speciale kereltje, dat altijd zo moedig streed. We hebben samen moeilijke waters doorvaren. We hebben strijd na strijd gestreden. Maar deze strijd was niet te winnen. Je hebt al eens de grote K verslaan, drie jaar geleden. Maar dit keer was er geen ontkomen aan. Dit keer sloeg de grote K genadeloos toe. Van de eens zo forse kater van 9 kilo, bleef nog niet de helft over. Hoe moet het hier nu verder jongen? Hoe neem je afscheid van zó een uniek kereltje? Bij het ontwaken geen Matte die weer maar eens mijn hoofdkussen veroverd heeft. Een eigen kussen was niet leuk, dat van mama ligt veeeel beter. Geen Matte die komt kusjes geven. Kopjes tegen mijn wang en neus, wat steevast eindigde met een knabbel in mijn neus. En dan kwamen de vragende oogjes en piepje om je lekkere hapje. Elk moment van de dag zal er iets zijn wat aan jou doet denken, alles was hier afgestemd op jou. Voor het slapen gaan elke dag hetzelfde ritueel, dat had je nodig. En zeker de babydoekjes niet vergeten, je poepje moest toch netjes zijn. Wie gaat er nu de steun en toeverlaat zijn van de bangerikjes? Bij wie gaat ons schuwe Ventje nu in de pootjes liggen? Tegen wie moet Pelle aan kruipen als hij troost nodig heeft? Achter wie moet Akke nu aantrippelen? Wie houdt Merrit gezelschap boven op haar fort? Wie pikt nu Lucy haar kussen in? Je zal hier enorm gemist worden. Niet alleen hier. Je veroverde immers het hart van ieder met wie je kennis maakte. Je vriendjes zijn alvast de draad even kwijt. Ventje treurt om zijn beste maatje. Gistermiddag nog in mekaars pootjes.... Negen jaar geleden kwam je bij ons in opvang. Erg mager en erg ziek. Je kon niet zelf eten, niet op je pootjes staan. Alles moest je weer leren. Je had een hele waslijst aan problemen. Je bleek zeker 4 maanden te zijn en woog amper een kilo. Een jasje gevuld met knookjes. Je hersentjes hadden blijvende schade opgelopen. Dat gaf ernstige problemen waardoor je niet kon geplaatst worden. Alles werd hier afgestemd op jou. En met liefde werd dit gedaan jongen, je was het zo waard.... Gisteravond maakten we ons laatste ritje samen. Met lood in het hart hebben we je rustig laten gaan. Je vertrouwde dierenarts had het ook erg moeilijk. Nog een vertrouwde aai over je kopje. Een kriebel achter je oortje, voor hij je de oversteek hielp maken. Dank je lieve jongen, dat ik je mocht leren kennen. Nu moet ik afscheid nemen, tranen vertroebelen mijn zicht. Maar weet je jongen, ik zeg geen vaarwel. Ik zeg tot ziens. Ooit zal ik je sabeltandje weer voelen tegen mijn wang.... Rust zacht lieverd. xxx