Kattenpraat

Wokkel blijft bij ons wonen! Ik had me geestelijk al voorbereid op jouw vertrek lieve jongen. Oke, het zou nog wel even duren, want je bent een kleine opdonder... Ik had alle emotie opzij gezet, totdat mijn man een opmerking maakte: "Mag hij niet blijven? " Je kwam bij ons binnen toen je ongeveer 3 weekjes oud was. Een zeer zorgwekkend kitten. Een kitten op die leeftijd begint al waggelend op de pootjes de eerste stapjes te zetten. Jij niet. Jij hield je voorpootjes naar achter, je kreeg ze met geen mogelijkheid naar voren. Je was ons visje, zwemmend op het droge. Je nekje was slap, er zat weinig spierkracht in waardoor je altijd zo schattig met een schuine blik keek. Niemand wist of het goed zou komen, maar ik had alle vertrouwen in jou. Je was een sterk manneke, mijn Wokkel. We gingen veel oefenen, ook al had je er niet altijd zin in. Ik wel! Jouw kraaloogjes keken onschuldig en onwetend de wereld in. Weken verstreken en het wonder was geschied. Jij kon uiteindelijk lopen!!! Op alle vier de pootjes. YES! Tranen van ontroering, jij begreep die commotie niet. Je nekje bleef slapjes, maar dat kwam vast ook wel goed. Je kreeg er ineens drie broers bij: Jip en Job de blinde broers en Marijn, de pamperboy die half verlamd in zijn pampertje over de grond croste. Wat is dat toch met jou. Jouw nieuwe broers kregen allemaal een vaderlijk gevoel over zich. Alle drie. Er moest blijkbaar gesjouwd worden met jou. Je werd soms op bizarre wijze van de grond gelicht en ik zag ze allemaal voorbij komen. Met jou in hun bek, trots wandelend. Eigenlijk drie moeders die jou omarmden en met liefde omringden. Hoe kon ik nou boos op hen worden, zij die met jou sleepten, omdat ze jou veilig wilden onderbrengen. Jij bent gewoon onze jongen! Jij bent onze familie, ons gezin. Welkom gekke Wokkel met de fonkelende oogjes. Met je lieve snoet en al jouw pappa's. Daar kom ik niet tussen hoor! Wij zijn de jouwe <3 Je opvangmama