Kattenpraat

Tollend op de baan Borre. We weten niet waar hij vandaan kwam, wat zijn leven was vóórdat hij werd gevonden op straat, maar zijn leven nam een drastische wending op 10 juli j.l We kregen een melding van de noodcentrale politie. Er zou een tollende zwalkende kat gevonden zijn op straat in Lanklaar. Onze collega schoot meteen in actie en reed meteen door naar onze vriend. Borre blies om zich heen, sloeg, en was compleet het noorden kwijt. Hij leek eerder ernstig ziek dan aangereden, dus snel naar onze dierenarts. Borre liet zich niet hanteren bij onze dierenarts, hij wilde aanvallen, slaan, maar was hartstikke ziek. Hij kreeg een roesje zodat hij onderzocht kon worden, bloedname en aan het infuus kon. Het ging helemaal niet goed met hem, hij liet zich op geen enkele wijze behandelen. Zijn felheid ondanks zijn kritieke toestand was enorm. Er kwamen verontrustende uitslagen van het bloed binnen. Nierinsufficentie, waarschijnlijk acuut. Grote kans dat vergiftigd is geweest, of een zware infectie doormaakte. Borre bleef dagenlang aan het infuus, zonder dat er vooruitgang was. Hij zou zwaar verwilderd zijn, onze dierenarts maakte zich erge zorgen om hem. Borre at niet, dronk niets..... Hij kreeg weer een roesje, zodat we opnieuw zijn bloed konden laten checken. Eigenlijk was het fantastisch nieuws: alles was genormaliseerd, er was geen medische indicatie meer. Maar hij weigerde te eten, te drinken en bleef wild om zich heen slaan. Dit alles duurde al een week en onze dierenarts had zijn trukendoos opgebruikt. Wat nu.... Wij vroegen ons af of hij niet ernstige depressief was geworden, zo'n opsluiting in een kooitje, onze wildebras. We waagden de sprong, we besloten hem bij ons te nemen en een kamer voor hem vrij te maken. Geen kooiopsluiting, maar een rustige kamer. Belangrijkste: Hij MOET eten! Ook wij werden een beetje radeloos, want bij ons werd tevens niet gegeten. Maar er was iets veranderd aan onze Borre. Zijn wilde haren waren verdwenen, we mochten hem aaien, zelfs oppakken. Oke, verandering van plan: we gaan hem nu dwangvoeren! Borre zijn smalle smoeltje verraadde al dat hij al lang niet meer had gegeten, de doffe blik in zijn ogen brak ons hart. Kom maar op schootje, we gaan je helpen, je moet lekkere krachtpapjes eten jongen. Stiekem deden we wat ondersteunende poeders en druppels door het papje voor zijn depressie. Zijn ogen beginnen weer beter te staan, gisteravond ontsnapte er zelfs een zacht spingeluidje uit zijn keel. Hij laat zich heel goed doen, onze wildebras. Hij vertrouwt ons, we gaan samen dit moeilijke weggetje afleggen. Lieve jongen van ons, wij geven niet op hoor. Er is een toekomst voor jou weggelegd Borre, echt. We gaan jou groot en sterk maken, we willen straks een boller toetje zien... zullen we het samen doen? <3