Kattenpraat

Gwen Ieder mens en ieder dier, heeft zijn/haar eigen bagage. Ook ik heb veel verdriet gekend. Mijn beste vriend stierf en ik was echt gebroken. Hij was een woef. Ik week niet van zijn zijde. We waren altijd samen, hij en ik. Waar de hond was? Daar was ik. Oke, ik ga het kort houden anders komen de emoties weer. Mijn beste vriend is niet meer. Ik kon geen afscheid nemen van de plek, de plek waar we altijd samen waren. Ken je dat? Dat je graag in de buurt bent daar, waar jouw dierbare altijd was? Dit was tijdelijk oke, ik besefte ook dat dit niet kon duren. Het baasje van de woef ging verhuizen, ik kon helaas niet mee. Ik werd ook nog eens beschoten, er zat een kogeltje in mijn buik. Dus je snapt em...er kwam een knak in mijn vertrouwen. Niemand wilde mij. Ik was te schuw. Gelukkig werd er door een andere organisatie geluisterd naar mijn verhaal. Echt geluisterd. Ik was welkom.... en daarom ben ik nu hier. Met mijn grote ogen. Mijn fonkelende diamantjes die nog wat argwanend kijken, wantrouwig... maar liefdevol mijn soortgenootjes begroeten. Ooit liet ik me aanraken, mocht men mijn lijfje strelen, in de woefperiode. Maar nu wil ik dat niet meer. Nu toch niet. Ik leef in mijn eigen bubbel en heb stiekem meer kattenvrienden dan mag. Sssst... Ik hou graag hoog post, vind ik een prettig idee om wat overzicht te houden, iemand van ver zien aankomen en dan beslissen wat ik ga doen. Ik zou wel eens de letterlijke versie van kat uit de boom kijken kunnen zijn. Maar goed, het is me wat allemaal. Ik wilde helemaal niet sneu overkomen, maar ik liet me even gaan volgens mij. Een woef in huis, daar kan ik mee overweg. Anders poezels? Zalig! Ik maak vrienden, vriendinnen... ze zijn me allemaal even lief. Maar geef me tijd bij jullie tweebeners, ik heb die tijd nodig. Connecten, band opbouwen en wie weet... word jij mijn soulmate en mag je mij aanraken. Liefs van mij, Gwen x kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9