Kattenpraat

Marijn gaat nooit meer weg Mijn liefje. Als ogen konden vlammen, dan ontplofte mijn hart. Slepende achterpootjes zo lief, een luiertje in het zonlicht. Een waggelend lichaampje door de warme stralen, een onbeholpen silhouet. Je kijkt me aan en je bewegingen maken zich klaar in volle snelheid. Jouw handicap maakt jou niet trager, enkel je achterbeentjes gaan niet mee. Al jouw spieren worden aangespannen en de aanzet is gezet. Daar ga je dan, op weg naar mij. Zo snel! Je vliegt naar me toe, vol zelfvertrouwen. Spinnend, hoopvol, en je vraagt: Mag ik bij jou blijven? Ja jongen. Lieve Marijntje, jij bent thuis. Na maandenlange opvang, waarbij je toonde dat de gedeeltelijke verlamming geen donder uitmaakte, mag je gewoon blijven waar je nu bent. Bij ons. Je hebt vele vriendjes, zoals de blinde broers Job en Jip. Of Fientje, waar je al plannen mee aan het smeden bent. Bommel, ook gehandicapt, die jou wegwijs maakt. Tobias, die al liggend door de wereld gaat en jou soms een tik geeft wanneer je weer eens iets te sociaal doet. Er zijn veel speciale vriendjes in het huis, maar dat hebben jullie niet eens door. Iedereen is gelijk. Marijntje, lief konijntje, kleintje, jij bent mijn( tje). Wij houden van jou, welkom in ons huis, voor altijd de onze. x