Kattenpraat

Liekie Ik werd achtergelaten, samen met mijn zoon en dochter. Mijn baasje was aan het verhuizen en de auto was startklaar om te vertrekken. Ik hoorde in de verte een woordenwisseling. "Neem je jouw katten niet mee?" "Waar bemoei je je mee, nee natuurlijk niet, laat me met rust!" Ik hoorde autodeuren dichtslaan, en het geluid van de motor werd gestart. Een briezend geluid dat langzaam wegstierf. De rollende banden verdwenen in de verte en ik bleef verward achter. Mijn zoon Jonas klampte zich aan me vast: "Wat is er mama? " Mijn dochter Lynn kwam aangehuppeld en vroeg verbaasd: "Is er iets aan de hand? " Ik rechtte mijn rug en zei: "Het is oke lieverds, het ziet er naar uit dat we op onszelf zijn aangewezen, maar mama lost het op." Dat was toen... dat waren barre tijden en mijn vertrouwen in de mens was behoorlijk geslonken. Ik liet het niet merken aan mijn kinderen, zij waren nog zo onbevangen, zo positief en hoopvol. We kwamen in de opvang, maar mijn argwaan en zelfbescherming was sterker dan mijn zachte inborst. Er was eten in overvloed en slaapplekjes à volonté, maar ik trok me terug. Lynn en Jonas vonden het geweldig! Ik verschool me achter betekenisloze spullen, maar het werd wel mijn slaapplek. Achter plastic zaken vond ik zachte dekens. Goedkeurend nestelde ik me daarin en bekeek de mensen op afstand. Mijn zoon vond al snel een huisje, het ontroerde me, ik heb gestreden voor hen, zij komen nu goed terecht. Mijn dochter gaat binnenkort geplaatst worden, ook dat stemt mij zeer gelukkig. Zij hebbeen mij niet meer nodig, zij zijn groot en onafhankelijk, en ik had ze eigenlijk al losgelaten. Nu ga ik voor mijn eigen geluk. Weken verstreken en mijn hart werd milder. Er gebeurde hier niks engs, de mensen waren zo slecht nog niet. Ineens stond er iemand bij me. Ze sprak me zachtjes aan en ik voelde een zachte hand over mijn koppetje gaan. Dit was onverwachts! Ze bleef me strelen en mijn oplettende oogjes werden zachter. Een dikke muur, die ooit zo massief was, leek af te brokkelen. Ik was verwonderd over mezelf: mijn vertrouwen in de mens was niet verdwenen! Een warme golf van liefde bereikte mijn hart. Nog steeds argwanend, maar er was iets doorbroken. Ik mag op zoek, ik mag een huisje zoeken. Heel spannend en eng. Maar ik weet dat het me lukt, samen met jou. Heb jij geduld en neem jij alles stap voor stap? Dan worden wij vrienden en zal ik openbloeien. Dat is wat ik zo graag wil... Wil jij ook? Voorzichtige handkus van mij Liekie x kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9d