Kattenpraat

Robijntje is een sterretje Ik vind het moeilijk om naar je gezichtje te kijken. Je lieve snoetje waar ik zoveel uit kon lezen. De pijn die je had, de enorme benauwdheid. Ik mocht voor eventjes jouw opvangmama zijn. Robijntje met het open gehemelte, ons zorgenkind. We hebben wat op en af gereden naar de dierenarts he lieverd. Je was nog te zwak voor een operatie, over 10 dagen zou jij je grote operatie krijgen. Mijn taak was jou sterk te maken, jou in leven te houden. Dat is me niet gelukt. In het begin voelde je je best goed. Je genoot van de andere katjes, je waste jezelf, al ronkend liep je stapje voor stapje achter me aan, rustig, omdat je zo zwak was. Het gat in je gehemelte was te groot, dwangvoeren lukte niet... Je kreeg een neussonde ingebouwd, en daar moest ik de voeding doorheen laten stromen. Maar ik liep met een steen in mijn maag rond, jou zo te zien zitten, zo benauwd. Normaal zou de benauwdheid wegtrekken, maar het tegendeel was het geval. Je hebt de hele nacht rechtop gezeten, een aai over je bol was al hinderlijk, geen vertroetel, lucht was voornaam. Vanmorgen zijn we snel naar de dierenarts gereden, zodat je in de zuurstoftent kon. Maar er was meer aan de hand, veel meer. Ik keek je aan en wist dat ik je moest loslaten. Het was genoeg geweest, elke minuut langer zou teveel zijn, jij was niet meer te helpen. Dat klote gehemelte! Zoveel emotie, al gierend door mijn lijf. Nu ben je mijn kleine engel. Nu kun je weer vrij ademen. Ooit moest het ervan komen, maar nu was het moment, ter ere van Robijntje. We hebben twee exclusieve zuurstof generators aangekocht. Natuurlijk kunnen onze opvangertjes bij de dierenarts in de zuurstofkooi, maar we maken te vaak mee dat we onmiddellijk zuurstof ter beschikking moeten hebben. Het is een enorme hap uit ons budget, maar binnenkort kunnen we de vriendjes van Robijntje nog beter helpen, nog sneller ingrijpen, gewoon... omdat het moet. Rust zacht mooi poezenkind, ik mis je nu al. Dag lief Robijntje van me x Je opvangmama