Kattenpraat

Kennen jullie Fons al? Hij kwam al enkele keren voorbij op de pagina van onze moederorganisatie Vzw Zwerfkat in nood II en zusterorganisatie Villa Vagebond In het verleden is hij mishandeld geweest: bekogeld, geschopt en met frietvet overgoten door hele foute mensen. (zijn volledige verhaal, zie onderaan) Fons is gisteren bij onze dierenarts moeten blijven, zodat hij goed onderzocht kon worden. Hij is aids-positief getest met de snaptest. Er is nu een western blot test aangevraagd ter bevestiging. Wat er ook uitrolt, wij weten natuurlijk dat hij een prima leven kan leiden als aids-positieve kat, hij loopt bij ons geen enkel gevaar. Verder moet hij ontzettend veel pijn hebben aan zijn oortjes, want hij heeft een fikse oorontsteking. Dan had hij nog een flink abces onder zijn kinnetje, maar deze is nu opengemaakt en schoongemaakt. En tot slot is hij gecastreerd! Wees welkom lieverd, bij ons ben je veilig en héél graag gezien! <3 Fons moet natuurlijk eerst goed opknappen en komt daarom voorlopig nog niet vrij voor adoptie. Maar hij kan wel OP AFSTAND worden GEADOPTEERD; dat kan via de link: https://www.buddykat.be/index.php?DocID=11#.XsQaJGgzaUk HET VERHAAL VAN FONS: "Ik heb jaren op straat geleefd in een buurt waar niet veel mensen van katten houden. Ik ben door mensen weggeschopt, geslagen, met water en frietvet overgoten en met stenen bekogeld. Ze vonden me vies en eng, dat maakte het voor mij niet makkelijker om contact met mensen te maken. Na zoveel pogingen om iemand te vinden die mij leuk vond, waar ik misschien eten en een knuffel zou krijgen, heb ik het opgegeven. Hoe hard ik ook mijn best, overal kreeg ik een trap na en jaagden ze me weg. Ik was mijn vertrouwen in mensen kwijt. Zodra ik een mens zag, rende ik al weg. Zo’n vier jaar geleden zag ik in een vrouwtje katteneten in haar voortuin zetten. Ik heb gewacht tot ze binnen was en heb toen alles opgegeten. Vanaf dat moment zette die mevrouw elke dag voer buiten, voor mij. Af en toe riep ze me ook en sprak me aan...maar ik vertrouwde haar niet. Ondanks dat ik nooit bij haar kwam, terwijl ze nog zo haar best deed, bleef ze elke dag eten voor me buiten zetten, vier jaar lang. Een paar maanden geleden raakte ik zwaar gewond aan mijn hoofd. Ik zat onder het bloed en had honger en ontzettende pijn. Ondanks mijn angst voor mensen, nam ik toch maar de gok. Ik ging naar de mevrouw. Toen zag ze me. Langzaam kwam ze dichterbij en begon me te aaien...jeetje wat was dat fijn. Ik was vergeten hoe het voelde om een knuffel van iemand te krijgen. Ze maakte zelfs mijn hoofdje een beetje schoon. Vanaf toen ben ik elke dag naar haar teruggegaan. Ze zei dat ze me lief vond, ze ging eten halen en liet me in haar tuin slapen. Er werd zelfs een schuilplekje met dekentje voor me neergezet tegen de regen en de kou. Ze zou willen dat ik bij haar kon wonen maar dat kan niet vanwege haar twee grote honden. Ik had haar al een paar keer horen praten met mensen en wist dat ze bezig was om hulp te vinden..maar zoals ik wel gewend was, wilde niemand me. Een instantie wilde me zelfs niet omdat ik teveel geld zou gaan kosten en daar zou ik een spuitje krijgen. Dat wilde mijn knuffelvrouwtje niet, dus zocht ze verder. Uiteindelijk kwam ze uit bij Zwerfkat in Nood. Ze hebben me opgehaald. Ik was heel bang, maar mijn knuffelvrouwtje vertelde me dat zij goed voor me zouden zorgen. Dus vandaag is een nieuw begin. Hopelijk krijg ik nu een leventje zonder pijn en verdriet en gaat mijn kattenlijfje ook minder zeer doen. Dankjewel Zwerfkat in Nood en Villa Vagebond dat ik van jullie wel een tweede kans krijg en dat jullie wel zien dat ik nog niet opgegeven hoef te worden." Geschreven door zijn knuffelvrouwtje