Kattenpraat

Maddie heeft het niet gered... Het zat haar niet mee, die korte periode bij ons. Eind februari kwam ze bij ons binnen, gered van de spuit. Ze had een baasje, was 13 jaar oud, diabeet, maar bleek onzindelijk te zijn. Om die laatste reden kwam de eigenaar bij de dierenarts voor de laatste spuit. Daar ging de arts gelukkig niet mee akkoord en zodoende konden wij haar in onze armen sluiten... Maar toen kwam de volgende donderwolk opzetten. We merkten tijdens de opvang dat ze het benauwd begon te krijgen. Bij onze dierenarts werden foto's genomen en dat zag er helemaal niet goed uit. Er zat een soort van weefsel vlakbij haar hart wat niet goed was. Er werden verschillende onderzoeken gedaan en ze had ook sterke afwijking in het bloed. Ze had amper nog bloedplaatjes en ze had bloedarmoede. Al met al geen goed vooruitzicht. Is het een tumor, of heeft ze vanwege de ademhaling een longontsteking... Na enkele dagen aan het infuus te hebben gelegen, mocht ze met ons mee naar huis. Het kon beteren, het kon verslechteren. Maar het ging niet beter, het verslechterde.... En dan moet je een keuze maken, een hartverscheurende keuze. We moesten haar laten gaan. Loslaten is ook liefde. Want ja lieve Maddie, ditmaal was de keuze voor euthanasie uit liefde gemaakt, niet vanwege één of ander onnozele reden van jouw eerste baasje. In het bijzijn van jouw zorgzame opvangmama mocht je rustig gaan. In warmte en zachtheid. Een laatste aai, een kusje op je voorhoofd. Doe de oogjes maar dicht. Ga nu maar en rust zacht. Dag lief meisje van ons x