Kattenpraat

Ach allerliefste Schmiegeltje… Wij wouden jou er zo graag bovenop helpen, eindelijk laten genieten van wat het leven te bieden heeft. Eindelijk het leven laten leiden (deze keer met korte ei!) dat je verdiende!! Het heeft niet mogen zijn :’( Vanmorgen vonden onze verzorgsters jou er sip en stil bijlopen. Ze namen jouw temperatuur… 32°C. De verzorgers gingen in allerijl naar onze dierenarts, maar zagen je onderweg zienderogen afzwakken. Eens aangekomen was je niet meer te redden, we hebben je moeten laten gaan, lieve schat! Wat is het leven oneerlijk voor jou geweest. Je liep al heel lang rond te struinen, mager en onderkomen. Gelukkig trokken de melders trokken zich jouw lot wel aan en gaven je te eten. Al snel was duidelijk dat er meer nodig was dan eten. Je vacht was vervilt, vol met opgedroogde teken, woog slechts 2.2 kg en had vreselijk veel pijn aan je bekje. De melders gingen naar diverse dierenartsen, maar kregen niet de hulp die je nodig had. Een milde, onjuiste antibioticakuur en wat pijnstiller, daar moest jij het mee doen. Euthanasie stond uiteraard bovenaan het lijstje, want tja, je was fiv positief bevonden (enkel met de sneltest!). De melders wisten zich geen raad meer. Op enkele weken nam je al snel toe in gewicht, maar je had vreselijk veel moeite met eten. Op deze manier ging jij het niet redden. Ze maakten de moeilijke keuze om jou aan ons over te dragen, want jij zat en zit nog steeds in hun hart. Onze dierenarts nam je goed onder handen, je werd een aantal dagen aan het infuus gelegd met alle medicatie erop en eraan en zijn tandjes werden getrokken. Je kreeg een grondige behandeling met medicatie en het eten vloog er bij jou in als niets. Je leek de goede weg op te gaan, al wisten we dat het nog een lange weg was. Maar we zagen het positief in. En dan nu … plots sloeg het noodlot toe en moesten we jou laten gaan. Jij, die het nog zo had verdiend om lekker te genieten… Rust zacht lieve lieve Schmiegel, je hebt zo je hemeltje verdiend…<3