Kattenpraat

Een terugblik op ons 20ste jubileum jaar en hoe het allemaal is begonnen. Onze voorzitster Sabine vertelt: een impressie van het ontstaan, de groei en onze Vzw de dag van vandaag.... Hoe ben je gekomen op het idee om Zwerfkat in Nood op te richten? Hoe begin je aan zoiets? :) Ik was altijd al erg met dieren begaan, dus ik besloot een opleiding (naast mijn job) voor dierenasiel-pension te volgen. Ik liep stage in het dierenasiel in Maastricht, waar ik mijn eerste kennismaking met asieldieren had. Dit was in 1994. Ik schrok enorm van de manier van aanpak. Schuwe katten werden verzameld in troosteloze dichte kamer… De dierenarts kwam 1x per week en de aanwezige katten werden met jutezakken gevangen, waardoor de laatste spuit werd gezet. Terwijl ze nog leefden, werd de jutezak omgekiept in een ton waar meteen de deksel op ging. Ik zie nog altijd de ton schudden... Terwijl ik dit zeg, ril ik weer bij die beelden. Ik moest aanwezig zijn bij dit afschuwelijke drama, omdat ik een ‘watje’ zou zijn, ik moest maar wat harder worden, DUS ook deze moordpartijen aanschouwen. Schuwe kittens werden ook doodgemaakt, seniorkatjes kregen ook de laatste spuit. In die periode probeerde ik zoveel mogelijk katjes te redden en nam ze mee naar huis. Maar ik was getekend voor het leven.. Juist omdat een deel katten het blijkbaar niet waard was om te leven, nam ik mezelf heilig voor dat ik dit anders ging doen. Ik moest hen helpen, ik moest voor hen opkomen. Ik wilde een eigen organisatie oprichten waarbij elk dier belangrijk was, een opvang waar de dieren in gezinnen konden bijkomen, waar geen gevaar was.. waar veiligheid op nummer 1 stond. Ik vond mezelf nog niet capabel genoeg om een vzw te runnen, dus sloot ik mij aan bij een plaatselijke kattenorganisatie. Daar kon ik mijn hart ophalen 😊 Na enkele jaren meegedraaid te hebben, besloot ik dat het moment daar was. Ik ging voor mijn eigen vzw… In 1998 was Zwerfkat in Nood een feit! Ik had geen internet, ik had nog niks, helemaal niks. Geen geld voor de vzw, geen mankracht. Ik plakte posters op muren, ik benaderde de krant, ik belde in het rond en schreef alles op in mijn notitieboekje. Langzaam kwam alles op gang <3 Had je ooit kunnen denken dat het zo een hit zou zijn? Ik was daar helemaal niet mee bezig, ik wilde zoveel mogelijk katten redden, het was voor mij nog altijd net ietsje te weinig. Al mijn vrije uren stak ik in de vzw, ik wilde groter worden, groeien, redden, redden redden.. En als ik nu terugkijk? Nee, dan had ik nooit gedacht dat we zo groot zouden worden. Welke momenten springen er voor jou uit? Oprichting van Buddy Kat. Toen ik voor het eerst in contact kwam met een aids-positieve kat, wist ik dat er meerderen zouden volgen. Ik was niet van plan hen vanwege plaatsgebrek te laten inslapen, ook zij waren net zo belangrijk. Ik was net verhuisd naar Lauw, dus besloten mijn man en ik onze stal volledig om te bouwen tot luxe resort voor de fivjes ( ook dankzij toffe hulp van vrijwilligers!). Oprichting van Villa Vagebond. Een ultieme droom werd werkelijkheid. Ik droomde al jaren over een No Kill kattenasiel waar geen kooien zouden zijn, maar hele fijne gezellige kamers, waar elk dier kon uitrusten en zelfvertrouwen kon opbouwen. Dankzij veel hulp van vrijwilligers werd ook dit een FEIT! Hoe zien jullie de toekomst van Zwerfkat in Nood? Hopelijk blijven we nog heel lang bestaan, in onafhankelijkheid met onze eigen missie en idealen. Ik hoop stiekem dat we eens van die geldzorgen afkomen, maar dat is een utopie. Ik droom over nog meer gastgezinnen, nog meer reddingen, nog meer bekendheid, waar we nog zoveel fantastische hulp kunnen bieden aan hen die ons zo hard nodig hebben <3 Foto: Casper, één van de oudste ex-opvangertjes van Zwerfkat in Nood. Bijna 19 jaar nu!