Kattenpraat

Ed heeft zijn gouden mandje gevonden! Onze kanjer, onze kleine man die eerst zo ontzettend schuw bij ons binnenkwam... Exact een jaar geleden kwam Ed al briesend bij ons binnen. Zijn ogen schoten vuur, zijn gesis vulde de ruimte. Je kon amper op een meter afstand komen, of Ed was al in de lucht aan het slaan en waarschuwde ons dat het menens was. Hij had geen geluk, want hij was ook nog eens aids-positief.... Hoe moest dat nu toch verder. Ach, we laten altijd alle dieren in hun waarde en wie weet ging hij ons ooit een beetje leuk vinden... Maanden verstreken en het gegrom was niet meer zo oorverdovend. Maar aanraken? Dat zat er nog niet in. Toen kwam er een moment dat we heel voorzichtig met een speelstokje langs zijn wangetje mochten aaien. De opening was gemaakt :-) Weken werden maanden en hij bloeide helemaal open. Eerst voorzichtig met de vingers strelen, en plots met de volle hand rustig over zijn rug. Hij begon te kronkelen van blijdschap en hij ging er helemaal voor liggen. Edje, wie had dat gedacht. Onze dappere Ed. Elvis (!!), onze langstzittende aids-positieve kater, werd geplaatst en hey, daar zocht men toch even een maatje bij! En dat werd Edje! Ed had hartjes veroverd, hij kreeg eindelijk zijn echte voor-altijd-huisje! Vandaag was zijn grote dag, hij mocht mee, in het mandje. Een wandeling naar de auto, een zwaai zwaai en Edje was weg.. op weg naar zijn ultieme geluk. Ontroering, maar toch ook wel opwellende tranen van gemis, nu al. Lieve Ed, we zijn zo trots op je, we wensen jou zo ontzettend veel geluk toe. We gaan je heel erg missen, een jaar samenzijn is best lang. Wees maar lekker jezelf en maak vriendjes met knappe Elvis en omarm je nieuwe leventje x