Kattenpraat

Stelt u zich het volgende telefoongesprek eens voor: - Bemiddelaar: Met kattenbemiddeling, wat kan ik voor u doen? -Adoptant: Ik heb een katje gezien en wil hem graag adopteren. Ben zooo verliefd. Die kleurtjes, die blik, wauw. En dat karakter, past precies bij mij! - Bemiddelaar: Dat is goed mevrouw. Ik heb ook nog wat vragen voor u en daarna mag u gaan kennismaken met het gastgezin en het katje. - Adoptant: Leuk, wanneer mag ik hem thuis verwelkomen? Alles staat al klaar en ik ga zijn hele leven perfect voor hem zorgen! Hij wordt eigenlijk mijn kindje, ziet u. - Bemiddelaar: Heel veel plezier met uw katje, mevrouw. Fijn dat we u hebben kunnen helpen. - Adoptant: Krijg ik er ook een bonnetje bij? Want over een paar jaar zullen er kinderen komen en dan doe ik de kat weg hoor. Zo'n haarbal, die bacteriën enzo, nee dat is hartstikke slecht voor mijn kinderen. Is geen probleem als ik hem dan weer bij jullie inlever hè? Ik hoor u denken: Hè? Dit gebeurt toch niet echt? Mensen die vragen om een bonnetje? Die nu al zeggen dat ze de kat willen inleveren? Die krijgen toch geen kat bij Zwerfkat in Nood? Nee natuurlijk maken we dit nooit mee. Althans, niet tijdens een adoptieprocedure. Want dan is iedereen nog hevig verliefd, en niemand zou zijn of haar grote liefde ooit kwaad doen. Gedurende het eerste jaar na plaatsing, hebben we vanuit nazorg tenminste vier contactmomenten. Meestal ontvangen we jubelmails met prachtige foto's, waarbij de liefde inderdaad afstraalt. Maar soms bekoelt de liefde. Het lijkt wel steeds vaker te gebeuren, dat we bij nazorg de vraag krijgen of we een kat terug willen nemen. Mensen verhuizen, krijgen een nieuwe baan, krijgen kinderen, en ineens zijn die geliefde dieren niet belangrijk meer, niet meer zo geliefd, en dus vragen ze om een 'bonnetje'. We proberen ons altijd voor te stellen hoe dit er vanuit het perspectief van de kat uitziet. Het relaas van 1 van onze katjes: "Ik kwam uit een boze buitenwereld. Mensen waren wreed, onbetrouwbaar, deden me pijn. Ik heb wekenlang in mijn gastgezin mijn stinkende best gedaan om mensen opnieuw te vertrouwen. Het zaadje werd geplant, het vertrouwen kwam, dus ik mocht verhuizen naar mijn permanente thuis. Met enige schroom zette ik mijn eerste stapjes buiten de reismand. Is het allemaal wel veilig? Durf ik dit wel echt? Maar de mensen waren lief en ik wil ze zo graag vertrouwen. Stapje voor stapje, durf ik steeds meer. Ik kijk in de ogen van mijn ene speciale mens, en ik zie liefde. Elke dag groeit de liefde voor mij. Maar dan, op een dag, zie ik twee liefdes. De bekende liefde voor mij, maar ook nog een andere liefde. Haar buikje groeit, en ineens is er zo'n klein mensje. Ik hou ook van dat kleine wezen, mijn liefde is groot genoeg. Maar als ik in de ogen van mijn mens kijk, zie ik nog maar één liefde. Ik herinner me mijn oude angst. Mensen zijn onbetrouwbaar, ze deden me pijn. Ik wist wel dat ik die angst niet had moeten laten varen! En nu ben ik weer hier, terug bij mijn vroegere gastgezin. Ze fluisteren me dezelfde lieve woordjes als eerst, ze tonen me dezelfde liefde. Maar ik weet dat het niet waar is, ik heb geleerd van mijn fouten. Mensen zijn onbetrouwbaar, ik geef me niet meer gewonnen. Ik rouw om mijn verloren liefde." Natuurlijk kunnen er omstandigheden zijn, waardoor de liefde voor een dier ineens een andere weg moet zoeken, anders dan je je voor de adoptie had voorgesteld. En natuurlijk staan we bij nazorg altijd klaar, om je van advies te voorzien en als het écht niet anders kan, te helpen bij herplaatsing. Maar de laatste maanden lijkt het soms een modeverschijnsel, dat katten na een aantal jaren worden "ingeleverd". De bovenstaande situatie is misschien een beetje overdreven, maar we krijgen wekelijks zulk soort mails. Voor DIE mensen, hebben we maar moeilijk begrip: een dier heb je niet voor even, maar voor een heel leven. Bonnetjes worden niet meegeleverd.