Kattenpraat

Katy en Milou Nou, daar gaan we. Ik heb jullie best iets belangrijks te vertellen, maar vind het best wel een dingetje. Kijk, ik ben Katy, mijn dochter heet Milou. In de nazomer van vorig jaar begon de grote verhuizing, althans... eerst van mijn vier kleintjes. Ik voelde me niet echt goed. Het zwerversleven viel erg zwaar. Ik had 4 kinders te voeden, daar ging al mijn aandacht en energie naartoe. Mijn maagje knorde vol tegenzin, want er was geen voedsel. Af en toe vond ik iets, maar ik was ondervoed en mijn oog deed enorm veel pijn. Ik negeerde de honger en de pijn. Mijn hart voedde zich wel met de liefde voor mijn gezin. Toen ik merkte dat mijn kroost in contact kwam de tweebeners, besloot ik angstig alles vanaf een afstandje te bekijken. Ik probeerde hen zo goed als het ging nog te voeden, maar de angst voor het onbekende, die mensen, was te groot. En toen gingen ze mee, mijn baby's. Ze werden meegenomen. Ik had geen idee waar/waarom en hoe. Ik wist wel dat ik bij hen moest zijn. We hadden elkaar nodig. Er kwam een kooi te staan, en ik bedacht me geen moment. Als dit de manier was om mij bij hen te brengen... En ja, daar zag ik ze weer. In een ineens warme omgeving. Mijn liefde stroomde over. De pijn aan mijn oog werd minder en minder, ook was mijn maagje tevree. Het knorde nu van voldoening. Mijn angst bleef daarentegen groot. Ik was het niet gewend, ik ken hen niet. Ik ken geen tweebeners. Ik zag mijn kinderen openbloeien, groeien, spelen, ravotten. Natuurlijk kropen ze nog dicht tegen mijn buik, vooral Milou bleek een echt mama's kindje te zijn. We zijn nu enkele maanden verder en tjonge, wat zijn ze groot geworden. Milou is een zalig nieuwsgierig meisje geworden, maar ze zei zachtjes:"Mama, ik wil voor altijd bij jou blijven, mag dat?" Mijn ogen werden ineens wat waterig en ik fluisterde terug: "Natuurlijk lieverd, mama kan ook niet zonder jou." Daarna kroop Milou tegen mijn zachte warme buik en viel al ronkend in diepe slaap. Ik streelde zachtjes haar vachtje en dacht mijmerend aan onze toekomst. Samen een huisje vinden, zou dat lukken? Ik heb zelf nog veel tijd nodig, mijn bange hartje is nog wat beschadigd, ook al weet ik dat ze me hier met lekker eten kunnen verleiden. Tijd heelt alle onzichtbare wonden en zal mijn zelfvertrouwen doen groeien. Dat weet ik. Milou speelt de sterren van hemel en kan lekker knorren en spinnen als de grote mens haar aait. Ik denk dat ik van haar wil leren. Wie staat er open voor ons, neemt de tijd voor mij, houdt Miloutje bezig met lekker spelen, geeft ons die veilige basis waaruit we vrienden met jou gaan worden? Knipoogje Katy 1/2 jaar en Milou ( 5 mnd) kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9d