Kattenpraat

Het komt goed Alweer kwam er een arme jongen bij ons binnen. Ditmaal uit Munsterbilzen. Bikkel had hulp nodig, heel heel veel hulp. Het is alsof het zo moest zijn, want hij besloot op een nacht door een kattenluikje in een garage naar binnen te glippen. Daar was het te doen, want daar wonen nog andere katjes die eten kregen. Slimme Bikkel! De volgende morgen vond de melder hem. Hij zag er vuil en zeer onderkomen uit, wat nu? We zagen zijn foto en besloten onmiddellijk in te grijpen, daar kon niet meer mee gewacht worden. Bikkel kwam bij ons binnen en we maakten het comfortabel voor hem. We zagen meteen dat zijn bekje er dramatisch aan toe was. Na een pijnstiller, gaven we hem een een warm papje vol krachtvoer. Dat deed hem zichtbaar goed, want hij slobberde alles rustig naar binnen. Het was maar goed dat onze dierenarts de volgende dag routine onderzoekjes kwam doen. Toen hij Bikkel bekeek was het besluit resoluut: "Deze jongen neem ik mee naar mijn praktijk, dit is te erg, zijn bek is dramatisch slecht. Ik ga hem onmiddellijk opereren!" Bikkel kreeg zijn operatie, al zijn tandjes werden verwijderd. Dat moet een opluchting zijn! Helaas toonde de snaptest positief voor kattenaids, zijn bloed was zo waterig.... Oke, het is foute boel, maar we gaan hem natuurlijk een kans geven. Hij wilde nog, dat was duidelijk. We krijgen geregeld katten die heel diep zitten, geen schijn van kans maken op straat. Katten waarbij het proces al een hele tijd bezig is, en... waarbij niemand ingreep. Hij had het kattenluik gekozen en dat werd zijn redding. Nu gaan we hem vertroetelen en kan hij rustig bijkomen van zijn operatie. Zolang hij wil genieten van het leven, wie zijn wij om hem dat niet te geven. We gaan eens zien of we hem kunnen oplappen...