Kattenpraat

Ik wil wel, maar ik durf niet zo goed Ken je dat. In het leven zijn er overal wel drempels te vinden. De ene ietsje groter dan de ander. Dat je dan denkt: " Doe ik het of doe ik het niet." Het is makkelijk om gewoon om te draaien en dan wat semi nonchalant met je handen in je zakken terug te slenteren. "Niks aan het handje, morgen nieuwe poging." Als mens kun je dat een beetje verbloemen, maar bij mij zien ze meteen hoe het zit. Balen man. Maar hey, ik kan je wel vertellen dat het huis, waarin ik nu logeer, behoorlijk wat drempels had. Maar deze Rex hier, heeft daar toch wat aan gedaan, yep. Ik woon hier nu enkele maanden, en ik moet zeggen dat er toch al heel wat angsten zijn overwonnen. Ik blijf nog wel eens struikelen, maar dan neem ik daar wat meer tijd voor. Ik ben geen schootkatje, je kunt me ook NOG niet aaien. Ik ben wel te paaien! Stukje vlees in je hand, beetje lief lachen en wat zachte woordjes prevelen. Dan kan ik zomaar ineens voor je neus staan en dat lekkers uit je vingers plukken. Ook voel ik me thuis op je bed, kan ik languit op de zetel liggen ronken, en kan ik uren naar je staren. Is niet eng, ik eet je niet op! Ik zit een beetje verveeld met dat dilemma. Ik wil eigenlijk contact, maar dan eventjes toch maar niet. Dat dus. Snap je? Spelen met mijn kattenvriendjes is natuurlijk de max, gaan alle remmingen los en ben ik een blije vrolijke jongen. Ik heb trouwens een wit hartje op mijn borst. Gezien? Ik wil je heel graag mijn hartje tonen, maar dan moet je me nemen zoals ik ben en ook durven zeggen: "Rex jongen, je bent goed zoals je bent, wees maar lekker jezelf, van mij moet helemaal niks." En dan....toon ik jou mijn hart en zal ik samen met jou die laatste drempels overwinnen " Simsalabim!" Knipoogje van mij, Rex, 1 jaar, knappe kerel kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9