Kattenpraat

Een emotionele avond Gisteravond was weer zo eentje die we niet snel zullen vergeten... Twee spoedmeldingen tegelijkertijd. Drie net geboren moederloze kittens, gevonden onder houtblokken in de tuin, en een spoedmelding van 1 moederloos kittentje die mamapoes de avond ervoor al op de koer had gelegd... Waar begin je eerst? En... met nog maar 1 flessenmoeder beschikbaar. De melder van het ene moederloos kittentje kon al meteen een stuk naar ons toe rijden. Daarna mochten de andere drie ook gaan rijden naar dezelfde plek, brachten we hen samen en konden ze door naar onze enige lege couveuse.. Zo gezegd zo gedaan. Maar het was niet zo evident, achteraf. Mamapoes was blijkbaar teruggekomen voor de drie moederloze kittens, want toen lagen er nog maar twee.. Toch maar even wachten of ze de rest niet kwam ophalen. Kleine Cas, die al 24 uur alleen op de koer had gelegen, kwam al binnen. Hij was niet alleen heel klein, maar ook doodziek! Hele ernstige niesziekte, geen zuigreflex, daar moest eerst alle eerste hulp aan gegeven worden. Samenvoegen met de overige kittentjes ging al niet meer, we gaan niet lopen mixen met ziek en gezond. Aangezien alle couveuses volzet waren, maakten we een knusse bench klaar met warme snuggles voor het geval de laatste twee kleintjes zouden binnenkomen. We vertrouwden het niet, en besloten zelf toch maar even een kijkje te nemen. En dat was maar goed ook.... Mama was nog altijd niet teruggekomen en de kittens voelden ijs en ijskoud! Geef het een half uur, en zij waren gestorven, dus wachten ging niet meer. Hup! Snel onder het t-shirt, tegen ons warme lichaam, en rijden maar! Ze waren nog maar enkele uurtjes oud, en nu al op sterven na dood. Terwijl we Tuurtje (foto) en Sebastiaan aan het opwarmen waren, bleek Cas bergafwaarts te gaan, hij hijgde, kermde en we moesten onmiddellijk naar de dierenarts! Oke, we konden terecht, dus knallen naar de dierenarts, de ander zorgde weer voor Sebastiaan en Tuurtje. Cas konden we niet meer helpen, hij was aan het sterven en we moesten hem loslaten.... sorry lieve kleine jongen. Maar geen tijd, onze twee net geboren mannetjes moesten door de kritieke fase heen. Het heeft 3 uur geduurd, eer zij goed opgewarmd waren. In de couveuse moesten ze zelfs bijverwarmd worden. Maar.... ze zijn de nacht doorgekomen en vandaag drinken ze goed hun flesje. Wat een babydrama toch, het breekt telkens weer ons hart. Maar we gaan ons hele harde best doen voor Tuur en Sebastiaan, de kleinste ukjes van de vzw ...