Kattenpraat

Uithuilen en weer doorgaan Ons stokoude poesje Hope werd in dramatische toestand gevonden. Ze was enorm onderkomen, ondervoed, stond wankel op haar pootjes en bleek blind en doof te zijn. Onze dierenarts was erg geschrokken van haar toestand. Haar leventje hing aan een zijden draadje en er is ontzettend hard voor haar geknokt. Ze kwam de nachten door, er leek heel even progressie, maar diep van binnen wisten we wel beter... Hope mocht nog enkele daagjes genieten van een huiselijke omgeving. Haar opvangmama gaf haar liefde, warmte en heel veel geborgenheid. Hope genoot, haar pootjes zachtjes knedend in de deken. Dat zijn kostbare momentjes, momentjes die Hope nog even kon meepikken. Maar vandaag was het moment daar... Hope was op, het was genoeg. In alle sereniteit werd ze vandaag door onze dierenarts ingeslapen, in het bijzijn van haar opvangmama... Mooie lieve Zeda, het zat haar niet mee. Ze werd heel erg ziek. Ze kreeg het benauwd, trok zich terug en haar oogje raakte enorm ontstoken. Een ritje naar de dierenarts, het was foute boel. Op de foto zag men heel veel vocht op de longen, het hartje was niet eens meer te zien! Bijna een week heeft Zeda bij onze dierenarts gelegen, in de zuurstoftent met de nodige medicaties. Ze was weer even uit de gevarenzone en mocht terug naar de opvang. Zeda werd wederom slecht en moest opnieuw in opname. In al die tijd geen verbetering op de foto's en alweer waren haar oog enorm gezwollen.... Gisteren kwamen we samen met de dierenarts. Er moest een beslissing worden genomen. Maar toen kwam Zeda op de behandeltafel... Ons wondermooie meisje was enorm alert. Ze gaf kopjes, ze ademde heel kalm, ze wilde wat gaan wandelen, haar eetlust was weer goed. Nee. Geen beslissing nu, nu nog niet. In overleg met de dierenarts was er nog maar 1 mogelijkheid. Een CT- scan op de universiteit in Luik. Vandaag werd de afspraak gemaakt en konden we meteen terecht. Na een zeer delicaat longonderzoek kwam het verdict: FIP. In andere onderzoeken ( zoals bloed) was deze sluipmoordenaar niet zichtbaar, maar nu was het duidelijk. We laten onze dieren nooit alleen, dus we bleven tot het einde bij haar. Met haar kopje in onze handen sloot ze haar oogjes, het lichtje was gedoofd. Heel rustig, zonder dat ze het in de gaten had. Twee belangrijke zieltjes zijn vertrokken, er is voor hen gestreden, maar nu moeten we hen loslaten. Slaap zacht lieve Hope en Zeda, nu twee twinkelende sterretjes. We moeten nog even uithuilen en diep ademhalen, maar we gaan weer verder, jullie vriendjes redden, want daar draait de vzw om... Vergeten zullen we jullie nooit, voor altijd in ons hart <3