Kattenpraat

Stokoude Hope is aan het knokken Gisteren kregen we een dramatische melding uit Paal. De melders hadden afgelopen dinsdag een 'jong' katje gevonden. Ze was enorm onderkomen, ondervoed, stond wankel op haar pootjes, ernstig verzwakt en bleek blind en doof te zijn. Poeh... maar jongens toch! Men besloot haar mee naar huis te nemen, om haar van een bakje eten en drinken te voorzien. Ze konden haar echter niet houden, daarom werden wij na 3 dagen gebeld. Het katje zou al wat aangesterkt zijn... We namen het diertje halverwege de rit over, maar oh oh! Ze was verschrikkelijk uitgedroogd, haar velletje bleef als perkamentpapier rechtop staan en ze zat diep, heel diep.... Onze dierenarts was erg geschrokken van haar toestand. Hope haar leventje hing aan een zijden draadje en of ze de nacht ging redden was een heel groot vraagteken. Ze woog amper 1.4 kilo en ze was oud, al heel oud. En ja, tevens geheel blind (netvliesloslating) en haar bekje stond vol rotte tanden. Ons hart brak voor de zoveelste keer op korte tijd. Wat is dat toch steeds met die hele oude katjes die altijd maar weer in zeer kritieke toestand bij ons binnenkomen. Hope kreeg onmiddellijk een infuus en de broodnodige eerste hulp. Haar knokige lijfje was zo licht, zo kwetsbaar. De nacht viel en onze gedachtes waren bij haar. Toen we vanmorgen onze dierenarts belden, kregen we het goede nieuws dat ze de nacht was doorgekomen. Onze arts had dit nooit verwacht, enkel gehoopt. Ze had al zelfstandig gegeten en gedronken. Ook had Hope een heel lief karaktertje, een oud vechtershart. Vecht nog maar een beetje door allerliefste Hope. Wij willen ons zo graag over jou ontfermen, zo ontzettend graag. Je hebt dit verdiend, na zoveel ontberingen <3