Kattenpraat

Op hoop van zegen Daar zat ze dan, ineengedoken onder een auto in Schulen. Haar snoetje zo triest, ogen zo dof, geen enkele reserve meer. Gedoemd te sterven. Haar velletje plakte troosteloos om haar botjes. Een skelet met een kloppend hart. Het was lang geleden dat iemand zich om haar had bekommerd, haar een bakje eten had toegeschoven. Feniks had geen toekomst meer, zo leek het... Gisteren kregen we deze melding: Er zat al enkele dagen een hoestende kat onder de auto die er wat belabberd uitzag. Wanneer de melder in de buurt kwam, begon ze te blazen en uit te halen. Het klonk niet als een stervend katje, maar achteraf zijn we zo blij dat we meteen zijn gaan rijden! We plukten haar voorzichtig van straat, ze liet gewoon alles toe, en we legden haar in ons mandje. We voelden niet eens dat er een diertje in zat, zo licht en breekbaar. We wisten enkel dat ze in ons mandje zat vanwege het vreselijke rochelende geluid. De status van bezorgdheid sloeg om in ernstige ongerustheid. Onmiddellijk naar onze dierenarts! Daar aangekomen, keek onze arts niet blij. Haar ademhaling was erg versneld, haar bekje deed enorm veel pijn, ze zat verstopt vanwege de niesziekte en ze was ernstig verzwakt. Ze woog amper 1.7 kilo, en dat was eigenlijk het gewicht van haar botjes en haar vacht. "Reserve nul" zei onze dierenarts bezorgd. Haar oogleden stonden zelfs naar binnen gekruld, omdat de vetkussentjes waren geslonken. Wat was de reden dat ze al zo lang niet had gegeten, was het een tumor? Ze werd aan het infuus gelegd, lekker onder de warmtelamp en kreeg warme slobberpapjes. Die gingen er goed in! Vandaag was onze dierenarts een beetje optimistisch. Ze at heel goed, en was zo blij en dankbaar. Lieve Feniks. Kopjes geven en alles gewoon ondergaan, wat een lief diertje... We hopen zo vurig dat ze het redt, moet gewoon! Ze moet nog even bij onze dierenarts blijven, maar we kunnen niet wachten om haar straks lekker te vertroetelen en geliefd te doen voelen... Duimen jullie mee?