Kattenpraat

Keesje Gisteren kregen we een melding uit Kinrooi. Er zat al een dikke week, een lief katje klagelijk te miauwen voor de deur van de meldster. Ze gaf haar wat brokjes die ze lekker op smikkelde. Keesje ( zo noemen we haar nu) wilde heel graag naar binnen, en bleef steevast bij de dame in de tuin rond dribbelen. Ze had haar zinnen gezet op de deur die naar een hele warme plek zou leiden. Wij werden gebeld, of we haar misschien wilden opvangen. Er was geen plek bij een andere organisatie, omdat deze enkel kittens opving. Kom meiske, we hebben plek in Villa Vagebond. Keesje bleek een enorm aanhankelijk diertje te zijn, een schatje gewoon! Maar wat was haar buikje dik... zou ze zwanger zijn? Vanmiddag probeerden we haar buikje te betasten, maar ze gaf duidelijk te kennen dat het pijn deed. Hmm, dit voelde niet goed, er was meer aan de hand. We besloten het weekend niet af te wachten, maar de dierenarts van dienst te bellen. Gelukkig konden we vanmiddag meteen terecht. Keesje kreeg een buikecho. Onee! Verdorie nee... Toen er druk werd gezet op de lever, werd er een grote woekering/onregelmatige vlek zichtbaar. Waarschijnlijk een levertumor... Maar Keesje toch, dat kan toch niet allemaal, waarom nou toch. Euthanasie is nu nog niet aan de orde: ze geniet teveel, eet goed, is blij, een echt spinnertje, een dankbaar poesje. Maandag gaan we naar onze eigen dierenarts voor een bloedonderzoek en bespreken van plan de campagne. In de tussentijd mag Keesje lekker los in de quarantaineruimte. Veel mandjes, klimpalen, goed eten en vooral veel liefde <3 Wordt vervolgd....