Kattenpraat

Ons zorgenkindje Bommel Zijn leventje gaat niet over rozen, sterker nog... hij heeft heel wat wenkbrauwen doen fronsen. Ik ben zijn opvangmama, en ben eigenlijk vereerd deze bijzondere jongen in mijn huis te mogen verzorgen. Maar liefst tweemaal, misschien zelfs driemaal, is zijn leven in gevaar geweest. Allereerst werd hij verkeersslachtoffer. Hij bleek een bekkenbreuk en een breuk in zijn achterpoot te hebben. Zijn poot werd geamputeerd, maar hij kon helaas niet bij zijn redder blijven. Bommel kwam naar ons... Het werd ons al gauw duidelijk dat ook zijn blaas geraakt was, hij kon niet zelfstandig plassen. Oke... dat konden we wel aan, kwestie van dagelijks de blaas handmatig leegdrukken, vond ie trouwens niet eens erg. Lekker languit gestrekt en al ronkend, hij liet deze dagelijkse handeling braaf toe. De schat. Maar wij wisten niet, dat dit nog maar iets kleins was... We slaan voor het gemak een aantal dierenartsbezoekjes over, waar tevens zijn staart werd geamputeerd. Bommel had enorme last van obstipatie. Zo ernstig zelfs, dat geen enkel laxeermiddel hielp, en geloof me, dat waren er veel! Dagelijks moest hij allerlei vies plakkerig spul slikken, wat hij ook eens eens heel braaf toeliet. Maar het hielp niet, hij moest gespoeld worden. Helaas bleek ook een zenuw aangetast te zijn, de zenuw die ervoor zorgt dat de darmen in beweging bleven. Euthanasie werd even genoemd... nee! Dit kon echt niet waar zijn, echt niet. We gingen weer verder met nog meer nieuwe spulletjes. In al die tijd bleef Bommel vrolijk. Hij rende en speelde, at zijn bakje braaf leeg. Wanneer ik oogcontact maakte met zijn lieve smoeltje, vulde de kamer zijn luid gespin en draaide hij wild om mijn benen. En toen was het weer zover... hij kreeg zeer ernstige obstipatie, zijn buikje was gevuld met ontlasting en hij voelde zich ditmaal doodziek. Met spoed werd hij opgenomen en alweer gespoeld! Onze dierenarts zag het somber in. Wat kapot is, is kapot, je kunt een kapotte zenuw niet meer 'plakken'. Het einde kwam in zicht voor mijn allerliefste vriend. Nee, nee, en nog eens nee, dat ging er bij mij niet in, er moest toch iets speciaals bestaan? Toch? Bommel was weer de vrolijkheid zelve en keek niet naar mijn tranen. Hij huppelde, speelde en vroeg weer om zijn bakje eten. En toen bedacht onze dierenarts iets.... Er bestond een zeer zwaar laxeermiddel voor mensen, eigenlijk om vlak voor een operatie in te nemen. Of dat voor katten werkte? We konden het proberen. Jazeker! Elke dag slikte hij braaf de oplossing naar binnen en weet je wat? Voor het eerst in 3 maanden, floepte er een fantastische drol in de kattenbak!! Ik wist niet dat ik ZO lyrisch kon zijn om een gewone normale drol. Ik juichte, knuffelde Bommel plat (die er gretig van profiteerde) en voor het eerst sinds al die maanden gaat hij niet meer 30x per dag naar de bak. Zijn buikje is soepel, hij voelt zich uitstekend en hij is mijn kleine wondertje op vier pootjes. Vandaag hebben we even een samen een reportage gemaakt. Even zijn snoet tonen en laten zien hoe blij hij is. Bommeltje, Bommeltje toch, lieve jongen. Je maakt me blij, heel blij. x