Kattenpraat

Niels is een sterretje... ⭐️ Vandaag voelt ons asieltje weer een heel stuk leger, hangt de stilte voelbaar in de lucht en is ons hart weer gebroken. Dinsdag moesten we namelijk geheel onverwacht afscheid nemen van ons vaste bewonertje Niels... Niels maakte al een klein anderhalf jaar deel uit van onze bonte poezenbende, nadat hij in zeer slechte toestand werd opgemerkt door een dame die op haar werk achter de computer zat. Ze haalde Niels naar binnen en ging later met hem naar de dierenarts, waar niesziekte, FIV en zware bekproblemen vastgesteld werden. En dat laatste zou hem eigenlijk altijd parten blijven spelen: zodra we Nielsje overnamen was ons namelijk duidelijk dat zijn ontstoken bekje - zoals bij wel meer FIV-katjes - een chronisch probleem was. Gelukkig hebben wij hier de nodige ervaring mee en konden we Niels helpen door hem op regelmatige basis te laten behandelen met injecties in zijn bekje. Daar knapte onze vriend altijd zienderogen van op, maar aangezien de injecties geen permanente oplossing waren en de ontstekingen geregeld terug de kop opstaken was hij helaas niet plaatsbaar. Niels mocht dus de rest van zijn leven bij ons doorbrengen en werd een permanente bewoner van ons asieltje. En wat was hij daar gelukkig! Onze Niels was een rustige en lieve jongen die zich vaak wat op de achtergrond hield maar op zijn eigen bescheiden manier zijn knuffeltjes kwam halen bij de verzorgsters. Een ontzettend dapper mannetje ook, dat ondanks zijn bekproblemen nooit de moed verloor en vrolijk in het leven bleef staan. We hadden dan ook gehoopt hem nog lang bij ons te kunnen hebben, maar die hoop werd dinsdag onverwacht de kop ingeslagen... Niels had weer last van zijn bekje, maar er leek niet echt iets aan de hand dat niet opgelost kon worden met een nieuwe injectie. Maar eenmaal bij de dierenarts bleek er meer aan de hand te zijn: Niels was lijkbleek en tijdens het onderzoek was een enorm vergrote nier voelbaar. Bloedafname bevestigde onze angst: een niertumor... Een zware klap, want Niels had ons nooit iets laten merken van pijn of ongemak, sterk als hij was... Compleet onverwacht moesten we onze allerliefste Niels dus laten gaan, we stuurden hem alle liefde die we in ons hadden en hij sliep rustig in terwijl hij onder narcose was... En zo werd ons asieltje een beetje leger, de stilte meer voelbaar en ons hart weer gebroken, zo zonder onze Niels... Rust zacht, lieverd, je verzorgster schreef het volgende voor jou: "Je kwam in september 2024 bij ons in de opvang, in Buddy Kat, onze aidskattenopvang. Je was zo ziek, zo verwaarloosd. Je knapte langzaam op, maar je bent nooit verlost geraakt van je bekproblemen. Tanden trekken hielp en met medicaties en tonginspuitingen, konden we je steeds weer een paar maandjes oplappen. Altijd slijm aan je bekje, nooit echt genezen. Daarom was je niet plaatsbaar en mocht je gewoon bij Peter en mij lekker door ons huis sjokken. Je was zo zachtaardig, zo timide, zo lief, zo mooi. Je vond mij vaak stom, omdat ik je medicaties moest geven, maar de laatste tijd kon ik je aaien, liet je me toe. En vandaag, lieve jongen, vandaag heb ik geen afscheid van je kunnen nemen. Ik dacht: Ze lappen je gewoon weer op en je kunt weer effe mee. Maar de waarheid was gruwelijk anders. Je bloeduitslag was slechter dan slecht, je was zo sterk gebleven, zo dapper. Je toonde ons maar een deeltje van je pijn. Je mocht gaan, in je narcose. Op afstand nam ik afscheid, maar niet in mijn hart. Dag jongen."