Kattenpraat

Nel is niet meer... ⭐️ Stil. Volledig van de kaart. Diep onder de indruk. Zo voelen we ons momenteel bij Buddy Kat. Gisteren moesten we namelijk afscheid nemen van een heel bijzonder katje dat op korte tijd heel diep in ons hart gekropen was: onze Nel. Twee weken geleden kwam dit meisje op trieste wijze in ons leven. Terwijl de regen met bakken uit de lucht viel, lag Nel hulpeloos onder een carport. Niet in staat om op haar pootjes te staan, doornat en verkleumd. Ze werd gelukkig gespot en wij werden gebeld met de vraag om hulp, dus onze veldwerkers repten zich meteen naar de onfortuinlijke Nel toe. Eenmaal gearriveerd op het opgegeven adres deed er echter niemand de deur open, en toen onze medewerkers dan maar een kijkje gingen nemen onder de carport, vonden ze Nel daar. Nog steeds nat en koud, helemaal alleen, niet eens in een doos gelegd, laat staan binnengehaald in de warmte... Nel mocht meteen mee in de auto om op te warmen, en door naar de dierenarts voor onderzoek. Dat toonde aan dat zowel Nels achterpootjes als haar blaas helaas verlamd waren. Hoe dat zo gebeurd was kon de dierenarts toen niet meteen zeggen, maar aangezien Nel wel nog gevoel en doorbloeding leek te hebben in haar teentjes was er nog een sprankeltje hoop dat ze misschien ooit weer zou kunnen stappen. Nel zelf wilde er ook volledig voor gaan: ze toonde zich vechtlustig en dapper, maar vooral o zo lief en vol vertrouwen in ons. Dat laatste is nooit veranderd, maar Nels fysieke toestand ging de laatste twee weken jammer genoeg enkel bergafwaarts. Want waar Nel in het begin nog wel op haar voorpootjes kon steunen, verdween ook daar beetje bij beetje alle kracht, tot ze zich niet meer zelfstandig kon bewegen of verplaatsen. Nel werd dan ook een soort 'kasplantje', volledig afhankelijjk van de mensen om haar heen. We verloren haar niet uit het oog, waren altijd bij haar en gaven haar alle liefde en zorg, maar we gunden deze lieverd zoveel meer dan dit immobiele leven... Ook de dierenartsen zaten met de handen in het haar, wisten niet meer hoe ze Nel nog konden helpen. Op röntgenfoto's was te zien dat Nels knie verbrijzeld was en haar bekken scheef stond, waardoor verschillende zenuwen zo bekneld zaten dat zowel haar blaas als achterpoten verlamd waren, maar een oplossing daarvoor was er niet... Het werd dan ook steeds duidelijker dat herstel onwaarschijnlijk was... En toen begon Nel ook haar vechtlust te verliezen. Ze wilde niet meer eten en moest gedwangvoederd worden. We wisten dat we het punt bereikt hadden waarop moeilijke beslissingen genomen zouden moeten worden... Een bloedonderzoek gaf uiteindelijk de doorslag: Nel bleek geen rode en witte bloedcellen meer aan te maken, een teken dat het goed fout zat met haar beendermerg. Nels lijfje was op, Nel was op, het was tijd om haar los te laten... Gisterenmiddag is Nel dus heel zachtjes en vredig mogen gaan, liefdevol omringd door haar eigen mensen, haar opvangmama's die elke seconde van Nels tijd in Buddy Kat aan haar zijde gestaan hebben... En wij blijven achter met veel verdriet en veel vragen. Nel was niet vermist, maar hoe is ze dan buiten terechtgekomen, terwijl ze niet eens kon lopen? Ze moet daar onder die carport neergelegd zijn, er is geen andere verklaring. En ze was zó lief, zó aanhankelijk... Is dit hele tragische verhaal het gevolg van een gruwelijke dumpactie? We zullen het waarschijnlijk nooit weten... Lieve, dapper Nel, je hebt ons recht in de ziel geraakt. Rust zacht nu, mooi poezenmeisje. Zoals jouw opvangmama je op het einde, toen je pootjes niet meer mee wilden, overal heen droeg, zo dragen wij jou nu mee in ons hart. Voor altijd... ❤