Kattenpraat

Op de facebookpagina van onze moederorganisatie Zwerfkat in Nood kregen we negatieve reacties op ons bericht over Rollo. Het bericht delen is volgens sommigen niet professioneel, we zouden meer begrip moeten tonen voor het feit dat het baasje Rollo had teruggebracht, want daar had ze vast een goede reden voor. Verschillende mensen bleken deze mening te delen… Nochtans zijn we in onze berichtgeving niet eens in detail getreden. Want laat ons eerlijk zijn, hadden we dit wel gedaan, dan was het beeld nog een stuk minder fraai geweest. Is het onprofessioneel om een deeltje van onze dagelijkse realiteit te delen? Ik dacht het niet. Wie het er moeilijk mee heeft moet maar eens een weekje meedraaien in onze werking, eens binnenkijken bij de gastgezinnen. De realiteit is helemaal geen rozengeur en maneschijn, in tegendeel! Heel wat katjes komen erg geschonden binnen, fysiek en/of mentaal getekend door het leven dat ze tot dan toe hebben gekend. Ze zijn geradbraakt door het harde buitenleven, aangereden, ziek of zelfs mishandeld, geboren op straat omdat hun moeders baasje sterilisatie overbodig vond, opgegeven door een dierenarts of zelfs hun eigen baasje. Zo komen de dieren binnen in onze opvang. Het mag dan wel confronterend zijn, maar heel veel van dit leed werd veroorzaakt door mensen. Gelukkig hoeven we niet alle mensen zomaar over dezelfde kam te scheren, want de vzw beschikt over heel wat vrijwilligers die hun hart en vaak ook hun huis openstellen voor deze dieren. Soms moeten we erg ver gaan om een dier er weer bovenop te krijgen en soms is het te laat… Dan proberen we ons terug op te trekken aan de dieren die we wel kunnen redden. De lijfjes zien ontspannen als ze na jaren afzien terug warmte en geborgenheid kunnen voelen, de oogjes die gaan fonkelen na een twijfelachtige nacht. Het doet ons deugd als we dieren terug kunnen zien openbloeien en nog meer als ze uiteindelijk een eigen warme thuis vinden. Doet het dan pijn als een dier, dat zo’n lange weg heeft afgelegd zonder pardon wordt teruggebracht bij de eerste beste tegenslag? Nou en of! Dit verdienen ze niet. We zijn een organisatie die opkomt voor onze dieren, niet voor baasjes die hun dier als een voorwerp behandelen! Onze vrijwilligers doen zo hard hun best om hen een eerlijke kans te geven. Mogen we een beetje verontwaardigd zijn dan? Zijn we opgelucht dat ze Rollo bij ons terugbracht en niet zomaar op straat dumpte? Ja natuurlijk, maar is dat niet het allerminste wat we mogen verwachten... een beetje menselijkheid? Gelukkig laat Rollo alle commotie niet aan zijn hartje komen en geniet hij nu gewoon van alle knuffels en liefde die hij krijgt…