Kattenpraat

Vandaag brengen we het mooie, dankbare verhaal van Crunchie en zijn baasje. Crunchie is ons FIV'tje van deze week! "Ongeveer twee jaar geleden kwam Crunchie in ons leven. Hij kwam aan op de luchthaven van Rotterdam, samen met enkele kleine schattige kittens die door andere gezinnen geadopteerd werden. Ik keek in zijn vervoersmandje en zag een dun, een beetje gebogen rood-witte kat, rustig naar mij staren. Hij was zeker niet de allermooiste kat. Andere adoptanten bewonderden en bestoefte elkaars kittens, maar zwegen snel toen ze Crunchie zagen. De dunne, ruwe vacht, de kleine aangroeiingen op zijn neus, zijn ontbrekende oor… in alle eerlijkheid: niemand kon zeggen dat hij schattig was. Crunchie staarde me aan, beoordeelde me rustig en besloot dat ik voldeed, op z’n minst voor even dan. En zo begon ons liefdesverhaal… Crunchie kwam van een organisatie die zich inzet voor katten in Kreta, waar hij al een aantal keer mee te maken kreeg: eerst toen hij gevangen werd voor castratie, later toen hij werd opgevangen omwille van een groot gezwel op zijn oor waardoor deze uiteindelijk werd geamputeerd. De laatste keer kwam hij er terecht met ernstige problemen aan de luchtwegen. Tijdens de verzorging die hij kreeg werd ontdekt dat hij FIV had. Het virus tastte zijn immuunsysteem aan, waardoor hij ontvankelijker werd voor ziektes en infecties. Hem terugplaatsen op straat zou voor hem dus een langzame strijd tot de dood betekend hebben. En toen werd ik gecontacteerd, met de vraag of ik hem bij mij kon nemen en zo werd Crunchie een deel van ons gezin… Voor zo’n kleine kerel kon hij zijn aanwezigheid heel sterk laten voelen. Vanaf dag 1 was hij duidelijk aanwezig, geen verstoppertje achter de zetels voor hem. Hij inspecteerde het huis, de andere twee katten, de hond en de tuin… en hij oordeelde dat de accommodatie kon voldoen. Als hij bepaalde eisen had (zoals bijvoorbeeld het stipte tijdstip waarop zijn maaltijd geserveerd moest worden), dan liet hij dat zeker weten! Volhardend. Tot je geconditioneerd was. Soms liep hij ’s nachts door het huis te janken, op een blije toon, maar duidelijk hoorbaar. Naast het liggen in dezelfde zon als deze die zijn oor had aangetast, was zijn lievelingsbezigheid bij iemand van ons liggen. Wanneer ik neerzat gaf hij een kreetje van plezier en haastte zich van de andere kant van de kamer naar mij, staart omhoog en vrolijk zijn gezicht wrijvend tegen het mijne… Heel wat tv programma’s heb ik gekeken, spiekend rond zijn hoofd, terwijl hij rond mijn nek hing, kwijlend van plezier en wanhopig smekend om affectie. Na een tijdje bij ons kwam hij bij in gewicht en zijn pels werd voller, maar helaas was er niets te doen aan de groeiende gezwellen op zijn neus en resterende oor. Een tijdje waren we aan de winnende kant, en hoopte dat we hem toch jaren bij ons zouden kunnen hebben. Maar helaas, op een bepaald moment begon hij toch sterk gewicht te verliezen, ademhalingsproblemen te krijgen. We lieten de nodige onderzoeken doen bij de dierenarts, en daar stelde men vast dat ook zijn nieren aangetast waren. Uiteindelijk moesten we toch veel vroeger afscheid van hem nemen, na hem ongeveer een jaar te hebben mogen kennen. Ik mis hem nog steeds. Zijn doordringende blik was met geen enkele andere kat die ik ken te vergelijken. Ik mis zijn bazig gemiaauw en zijn spinnende knuffels. Ik mis zelfs zijn gekwijl.. Of ik spijt heb dat ik hem adopteerde? Geen moment! Hij was, en is nog steeds mijn heel speciale jongen…"