Kattenpraat

Hallo, Oscar hier! Kennen jullie me nog? Ik woon al een tijdje in een opvanggezin en ik word grondig opgelapt. Er was dan ook heel veel werk aan de winkel. Onlangs had ik echter een enorme dip. Er werd snel een afspraak gemaakt bij de dierenarts en wat bleek… mijn hartje was niet ok. Nouja hartJE? De cardioloog zei dat hij nog nooit zo’n groot kattenhart had gezien. Dat was schrikken! Maar hij vond me moedig, zei hij, ik heb me dan ook verweerd als een echte soldaat! De cardioloog was danig onder de indruk dat ik dat kon, gezien de toestand van mijn tikker. Allemaal goed en wel.. één ding was duidelijk: er moest snel wat gebeuren. Ik kreeg een berg medicatie mee die me hopelijk snel beter zou doen voelen. Flink als ik ben neem ik mijn pilletjes plichtgetouw in. Mijn opvangmama zegt "Pepietje, je medicijntjes?" en dan hap hap hap… voor je ’t weet zijn mijn medicijntjes binnen. Ik ben echt dol op mijn opvangmama. Vreemde mensen vind ik hélemaal niets, vooral mannen zijn oh-zo eng. Maar mijn opvangmama? Die vertrouw ik, zij is mijn grote vriendin! Elke ochtend en avond wil ik met haar knuffelen. Dan ga ik tegen haar been duwen, vraag ik lief of ze me wil optillen en krijg ik overal kusjes en knuffeltjes. Leuk hé? :) Kijk maar in het filmpje! Dankzij de medicijntjes voel ik me al veel beter. De cardioloog vreest dat er schade is aan mijn hartje dat niet meer zal herstellen, maar hij volgt me goed op. Ik beloof verder mijn medicatie flink in te nemen en heel erg mijn best te doen om te herstellen. En zo lang ik mij goed voel en mag genieten van knuffelen met mijn opvangmama, is het voor mij wel oké hoor! Tot later, Liefs X Oscar