Kattenpraat

Een stille strijdster Dit is Lauren, een dappere jonge kitten die wekenlang op het randje van de dood heeft gebalanceerd. We hebben hierover niet eerder gedeeld op Facebook, omdat de strijd zo uitputtend was, en ik als verteller van haar verhaal de kracht niet had om het op te schrijven. Maar nu mag het, nu is het moment dat Lauren zich kan laten zien als de sterke, moedige kitten die ze is. Enkele weken geleden werd Lauren ernstig ziek. Ze had last van braken, diarree en hoge koorts, en ze was zo zwak als een lappenpop. De angst sloeg ons om het hart, want we vreesden dat dit wel eens iets verschrikkelijks kon betekenen. En helaas, onze vrees werd werkelijkheid: ze bleek besmet met Parvo. (Parvo bij kittens (kattenziekte) is een zeer ernstige, vaak dodelijke virusinfectie die kittens extreem kwetsbaar maakt door de aanval op witte bloedcellen). Ze moest meteen opgenomen worden bij de dierenarts, waar ze enkele dagen verbleef. Ze kreeg Feliserin (een antistof) toegediend, maar het was duidelijk dat ze het zwaar had. Ze wilde niet eten, en we wisten dat dit een lange en moeilijke weg zou worden. Uiteindelijk mocht ze weer naar huis, maar op dat moment woog ze slechts 380 gram en was ze 9 weken oud. Thuis werd er driftig gepoetst, spullen werden weggegooid, want Parvo is een ongenadig en uiterst hardnekkig virus. Lauren bleef echter weigeren te eten, dus elke paar uur werd ze gedwangvoerd en kreeg ze de nodige medicijnen. Ze was zo mager en fragiel, een echte lappenpop. Totdat we haar op een dag levenloos op de grond vonden. Ze was comateus. We gaven haar vocht, suikers en extra warmte, en haastten ons naar de dierenarts. We dachten dat ze de rit niet zou overleven. Maar plots zat ze weer rechtop in haar mandje. Ze was doodmoe, maar ze was er nog. Het bleek dat ze een hypo had gehad, waarschijnlijk door extreme uitputting. En weer moest ze enkele dagen in opname blijven... Toen ze eindelijk naar huis mocht, was haar toestand nauwelijks verbeterd. Ze was slap, doodmoe, weigerde te eten en kreeg opnieuw een hypo 's nachts. Ze werd weer comateus, haar ogen waren glazig, haar lichaam slap, het leek wel alsof ze was overleden. Maar we gaven haar opnieuw eerste hulp en zetten de couveuse wat hoger en na een half uur kwam ze weer tot leven. Elke twee uur gaven we haar voeding met extra kracht en suikers, dag en nacht. Het was zwaar, maar we gaven niet op. In totaal had ze maar liefst vijf zware hypo's, vijf keer stond ze aan de rand van de dood. Hoeveel kon zo'n klein lijfje nog verdragen? Hoe lang zou het nog goed gaan? Het was moeilijk om nog te slapen, omdat we haar constant in de gaten moesten houden. Maar toen, eindelijk... begon ze sterker te worden. Ze begon te groeien, wilde weer zelf eten en zelfs voorzichtig te spelen. De hypo's verdwenen. In korte tijd verdubbelde haar gewicht. En vandaag kunnen we zeggen: Lauren is weer een echte kitten! Ze rent, springt, eet goed en straalt. Wat heeft ze allemaal doorstaan, wat heeft ze moeten vechten, maar ze heeft het gehaald. Ze heeft Parvo overwonnen. Nu mag ze eindelijk genieten van haar jonge leven. En als je naar haar kijkt, zie je helemaal niet meer wat ze heeft meegemaakt. Zo sterk, zo mooi, zo vol leven. Haar strijd is voorbij, maar haar avontuur begint pas echt ( eh ja, bij mij).