Kattenpraat

Rust zacht, Mona en Flora Twee katjes kwamen op hetzelfde moment bij ons binnen. Elk uit een andere omgeving, met een eigen verleden, maar in een bijna identieke toestand. Oud, vel over been, verzwakt, met rotte tandjes en pijnlijke ontstekingen in het bekje. Ze zaten in een diep dal. Toch kregen ze de best mogelijke medische zorg en, minstens zo belangrijk, heel veel warmte, liefde en toewijding van hun opvangmama’s. En de omaatjes hebben genoten, dat was heel duidelijk. Ze verbleven afzonderlijk van elkaar, maar gisteren ging het met allebei plotseling heel slecht. Ondanks de tijdelijk geplaatste maagsonde (waardoor ze niet zelf hoefden te eten) gingen ze zienderogen achteruit. Gisteravond overleed lieve Flora, en vanochtend volgde Mona haar. Het doet ons intens veel verdriet dat ze zo van ons weggleden. Dit zijn van die zieltjes die recht in je hart kruipen, waarvoor je alles geeft en hoopt dat ze nog een tijd mogen genieten. Wat hebben ze moeten doorstaan? Hoe lang hebben ze buiten moeten zien te overleven? Maar één ding troost ons: in hun laatste, korte periode bij ons hebben ze warmte, zachtheid en liefde mogen voelen. Dat mochten ze meenemen naar de overkant. Niet eenzaam buiten in de kou, wegkwijnend onder een struik, met honger en pijn, maar omringd door liefde. Lieve Flora en Mona, jullie strijd is gestreden. Het is goed zo. Rust nu maar zacht. Voor altijd in ons hart.