Kattenpraat

Achter de schermen Wat hebben we toch liefdevolle vrijwilligers. Zoveel inzet, aandacht en hart voor onze opvangertjes. In ons werk liggen enorme blijdschap en intens verdriet soms pijnlijk dicht bij elkaar. Een dier verzorgen doe je niet zomaar. Het vraagt niet alleen liefde, maar ook geduld, volharding, inzet en het geloof dat het goed kan komen. Soms trek je werkelijk alles uit jezelf om een dier in leven te houden. Er zijn momenten van onmacht, maar toch ga je door, omdat je weet waar je het voor doet. Dat is pure onbaatzuchtigheid en soms jezelf volledig wegcijferen. Onze vzw staat voortdurend in beweging. Achter de schermen gaat het alle kanten op, van links naar rechts en van boven naar beneden. Het is zoals het is: elk dier is onschuldig en geen enkel dier kiest ervoor om in een moeilijke situatie terecht te komen. Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van Amani, ondanks een harde strijd. Een dapper kittentje met een ademhalingsprobleem. We vermoedden dat er een poliep diep in haar neus zat, maar om dat te onderzoeken is gespecialiseerde apparatuur nodig. Toen er complicaties optraden, zijn we met spoed naar de universiteit van Luik gereden. Ondanks de zuurstoftent ging Amani achteruit. Ze werd nog gereanimeerd, maar ze was stervende. We hebben haar moeten laten gaan. Daarnaast zorgen we momenteel voor twee kittentjes met Parvo. Er is keihard voor hen gevochten. Lauren werd opgenomen bij de dierenarts en mocht na enkele dagen weer naar huis, nog zwak en in zorg rond de klok. Ook haar vriendinnetje Maddie werd niet gespaard. Verder hebben we drie kittens met FIP, die dure medicatie krijgen om hun leven te redden. Op dit moment ligt er ook een oud, zeer mager katje bij onze dierenarts aan het infuus. Gisteren kregen we een melding dat er een oud poesje ineengedoken op een stoep zat. Ze bleef daar uren zitten. Gelukkig werden we gebeld en onze veldwerkster is meteen in de auto gesprongen. Het bleek te gaan om een zwaar verwaarloosd katje: graatmager, alleen nog wat afgebroken tandjes, onder de vlooien en met enkele maden rond haar bekje. Haar lichaamstemperatuur was nog net meetbaar: 32 graden. Ze was ook nog eens extreem uitgedroogd. Nu ligt ze in opname, aan een verwarmd infuus en onder de warmtelamp. Ze krijgt de nodige medicatie via het infuus. Vandaag gaat het iets beter met haar. Mona, zoals ze nu heet, is alerter, wat opgewarmd en heeft zelfs een beetje gegeten. Haar nierwaarden zijn echter zorgwekkend. Ze blijft het hele weekend aan het infuus en krijgt de nodige medicatie. Maandag horen we meer. Het blijft intens, emotioneel werk. We zorgen voor levende wezentjes die ons zo hard nodig hebben. Nogmaals dank aan al onze lieve gastgezinnen en vrijwilligers, die telkens weer het beste van zichzelf geven. X