Kattenpraat

Lupo, 19 jaar oud Totaal uitgemergeld, uitgedroogd, verzwakt. Zo werd hij gevonden, op straat in Berchem, stilletjes liggend, alsof hij al afscheid had genomen van de wereld. Iemand zag hem daar liggen en aarzelde geen seconde. Ze brachten hem naar een buurvrouw die hem tijdelijk een warm plekje gaf. Tot hun verbazing begon hij meteen te eten en te drinken. Een klein sprankje hoop. Diezelfde avond nog ging ze met hem naar de dierenarts om te controleren of hij een chip had. En ja, die had hij. Lupo had een baasje. Hij bleek negentien jaar oud te zijn. Negentien jaar... Maar vanmorgen kwam het bericht dat hij er ineens erg slecht aan toe was. Zonder aarzelen besloten we hem op te halen en naar de dierenarts te brengen. We belden keer op keer naar het telefoonnummer van zijn baasje, maar kregen niemand te pakken. Terwijl Lupo in alle spoed werd opgenomen, bleven wij zoeken naar zijn baasje. Lupo, een schat van een kat, was ernstig onderkoeld, compleet uitgedroogd. Zijn lichaam was op, en de dierenarts gaf hem weinig kans. Hij kreeg een warm infuus, werd onder een warmtelamp gelegd, kreeg medicijnen tegen de shock. Maar ondanks alles ging hij achteruit. De meldster begon een buurtonderzoek. Langzaam kwam er wat duidelijkheid. Het baasje woonde al jaren niet meer op het adres, niemand kende Lupo. Via via vonden we haar Facebookpagina. Daar zagen we iets wat ons diep raakte. Lupo was ooit zo geliefd. Haar berichten stonden vol liefde voor hem, een hondje en een andere kat. Maar plots hield alles op. Een half jaar geleden stopte ze met posten. Dit voelde niet goed. De meldster besloot naar de politie te stappen. Ondertussen zagen wij Lupo verder achteruitgaan. We voelden de tijd wegglippen. We hoopten, vurig, dat we zijn baasje nog konden vinden. Al was het maar voor een laatste afscheid. Toen kwam het verpletterende nieuws. Zijn baasje was overleden. Begin dit jaar al. En net daarna kregen we ook het telefoontje van de dierenarts. Lupo was gestorven. Toen werd het stil. Heel stil. En terwijl de realiteit binnenkwam, stroomden de tranen zachtjes over onze wangen. Lupo had een half jaar lang rondgezworven. Verlaten. Alleen. Van geliefde huisvriend naar vergeten zwerver. Op zoek naar eten. Naar warmte. Misschien zelfs op zoek naar haar. Want hoe leg je uit dat je alles kwijt bent, als je een kat bent. En waar is het hondje, de andere kat. Zijn zij wel veilig? Lupo had niet voor zichzelf kunnen zorgen. Later leerden we dat hij een schildklierpatiënt was. Hij heeft maandenlang moeten overleven op wilskracht, hopend op een teken van liefde, een hand die hem zou opvangen. Totdat hij op was. En zich neerlegde. Letterlijk. Op straat. Klaar om los te laten. Hoeveel dieren sterven zo... in stilte, in de kou, zonder een stem die hen noemt, zonder iemand die zich hun naam herinnert. Zonder eten. Zonder water. Zonder één seconde zorg. Ons hart breekt in duizend stukjes. Lupo heeft misschien al die tijd naar haar gezocht. Zijn grote liefde. Hij heeft door straten gedwaald, misschien wel roepend, in zijn eigen taal, zonder antwoord. Maar nu zijn ze weer samen. Hij heeft haar gevonden. En ergens, in een andere wereld, is er eindelijk rust. We hadden hem zo graag willen redden.... Zo graag zijn laatste maanden willen vullen met liefde, zachtheid, geborgenheid, zodat zijn leven als zwerver niet het einde was. Als dieren op deze manier moeten sterven, dan is dat ondraaglijk. Keihard. Heb alsjeblieft compassie voor de zwerfdieren buiten. Ze zijn niet gemaakt om in hun eentje te overleven. Een kat redt zich niet altijd. En soms… sterven ze in stilte. Zoals Lupo. Maar wij zullen hem nooit vergeten.