Kattenpraat

Het Sprookje van Nina en Viktor zoekt een eind goed al goed... Nina en Viktor zoeken een bescheiden onderkomen, hier is hun verhaal: Er was eens, in een vredig koninkrijk vol zonnestralen en kattenkruid, een dappere prinses genaamd Nina en een charmante jonge prins genaamd Viktor. Ooit waren ze kort van elkaar gescheiden, maar het lot, dat wijze, koppige lot, bracht hen weer samen. En sindsdien… zijn ze onafscheidelijk. In het hart van het koninkrijk stond een klein café, niet zomaar een café, maar een magische plek waar katten de tijd vergaten en waar de liefde rondfladderde als vlindertjes in de lente. Daar, tussen de geur van dampende koffietjes en zachte dekens, speelde zich een wonderlijk liefdesverhaal af. Iedereen kende het stel: het verliefde koppeltje uit het café. Ze speelden tikkertje, neusje-neusje, en gaven elkaar kopjes alsof het kostbare juwelen waren. Soms leek het net alsof ze een geheime taal spraken, enkel voor elkaar bestemd. Prinses Nina was een dappere ziel. Zij had de strijd tegen de boze FIP-draak gewonnen, al had ze er littekens aan overgehouden: één oogje zag de wereld niet meer, en haar oortjes vingen slechts flarden van geluid. Maar niets, werkelijk niets, hield haar tegen om het sprankelende leven te omarmen. Ze was speels, ondeugend en razendsnel wanneer haar "zoomie" momentjes begonnen. Ze speelde graag verstoppertje, en haar favoriete truc? Uit het niets tevoorschijn springen om Viktor te laten schrikken. En o, wat lachten ze dan samen! Prins Viktor, een ware dromer, hield van vogeltjes kijken alsof hij de geheimen van de lucht wilde doorgronden. Wat hij miste aan elegantie in springen, maakte hij dubbel en dwars goed met vastberadenheid. Hij viel, stond op, en probeerde opnieuw, altijd met doorzettingsvermogen, een prietpriet en koddige blik. Water uit de kraan drinken vond hij goed voor zijn gezondheid. Zijn gezondheid was bijzonder, want hij droeg het FIV-stempel, maar dat maakte hem niet minder koninklijk, misschien zelfs extra speciaal. Ze vertrokken nooit zonder elkaar. Twee zielen, één sprookje. In hun koninkrijk mochten andere katten op bezoek komen, zolang ze beleefd en vriendelijk waren, want dominante katten maakten de prins en prinses een beetje verdrietig. Honden? Die waren verboden in het paleis, want Nina kon daar niet mee overweg. Kinderen van alle leeftijden waren echter welkom om deel te worden van hun hofhouding, mits ze liefdevol en zacht waren. Dat moet lukken. En zo leven ze… hopelijk snel verder, in een warm huis vol liefde, waar hun sprookje elke dag een beetje mooier wordt. Einde? Nee hoor. Het begin! kattenbemiddeling@zwerfkat.com www.zwerfkat.com/index.php?DocID=335#.WsUjgohuaM9