Kattenpraat

Alles stond al klaar om hen te doden In de garage stond de kist al klaar. Voor de vorm lag er nog een dekentje in. Alles was voorbereid, de plannen lagen vast… Gisteren kregen we een melding uit Gellik. Een lieve dame vertelde ons over een verwilderde poes die in een weiland naast haar tuin was bevallen van een drieling. De poes zwierf daar al zo’n drie jaar rond en kreeg af en toe wat eten van de buurman. Ze vroeg ons of we het gezinnetje konden opvangen. We besloten eerst poolshoogte te nemen. Was de situatie veilig? Zou de buurman meewerken? De melders waren bezorgd, maar wat we bij de buurman aantroffen, overtrof onze ergste verwachtingen. Hij was de poes zat. Helemaal klaar met haar. Hij haatte haar en haar kittens. Elk jaar opnieuw raakte ze zwanger, elk jaar wierp ze een nestje. En elk jaar greep hij haar kittens en, zoals hij het zelf zei: "Ik wrong ze de nek om en gooide ze in een emmer water." Maar dit keer moest alles dood. Ook de moederpoes. Zijn woorden: "Deze kittens draai ik de nek om en de moeder sla ik dood met de schup." Dit waren geen loze dreigementen. Alles stond klaar. Hij had haar vorige nestjes al vermoord, waarom zouden we hem niet geloven? Normaal moeten we even zoeken naar opvangruimte, maar dit keer twijfelden we geen seconde. We zeiden meteen dat we het hele gezin zouden meenemen (we maken wel plek), als hij ons de tijd gaf om de moeder te vangen. Vandaag gingen we terug, uitgerust met een vangkooi, voer en reismanden. De kittens legden we in de kooi, hun aanwezigheid lokte de moeder snel naar binnen. Binnen no time hadden we haar gevangen. Eindelijk weg. Weg van die vreselijke plek. Nu zijn ze veilig bij hun opvanggezin. De moederpoes, met haar grote angstige ogen, begrijpt nog niet wat er gebeurt. We gaan haar een knusse plek geven waar ze zich kan verstoppen als ze ons ziet. Ze zijn nu veilig bij ons, waar de kleintjes mogen opgroeien en mama een echte toekomst krijgt. Als ze niet sociaal wordt, zoeken we een geschikte plek voor haar. Maar dat is zorg voor later. In stilte verwerken we wat we hoorden. Dit went nooit. Nooit.