Kattenpraat

Mijn zon Toen we oog in oog stonden met elkaar, dacht ik dat we het samen gingen redden. Je was half verlamd, maar sjeesde vol in het leven. Je ondeugende blik, je slappe achterpootjes, je zachte luiertje... en daar ging je. Op onderzoek. Wat is dat? Snuf snuf, en dat? Vol bewondering bekeek je de klimpalen en al snel hing je als een aapje te krabben en half te stuntelen met pret voor 10. Ademloos bekeek ik je op afstand, mijn hart bezweek. Ja, ik was verliefd. Bredero werd je naam, want het kan verkeren. Elke dag in badje, je blaas en darmpjes hadden een push nodig. Geen probleem, ik hielp je waar ik kon, daarna weer de luier aangeplakt en je avontuur kon worden voortgezet. Ja, een avontuur was het, het leven omarmde je als een zachte mantel der liefde. Je oogjes klaar en helder, elke bezoeker knielde voor je neer. Je had charme jongeman, je had flair, iedereen viel als een blok voor jouw lieve snuitje. Ik begon driftig spulletjes voor je te kopen. Twee lieve dames verschanste zich achter de naaimachine. Luierbroekjes, speelpakjes, alles werd voor jou gedaan. Maar het noodlot sloeg onverwachts toe, uit een hoek die ik niet kende. Je werd ziek, heel erg ziek, zieker dan ziek. Ik bespaar details, maar ons afscheid stond ineens grimmig voor de deur. Dingdong. Het afscheid maakte korte metten met onze liefdevolle band, en patsboem ontglipte je uit mijn handen. Je keek me nog even aan, onze blikken hielden elkaar vast. Een aaitje een kusje, dag kleine man van me, het is oke, geen pijn meer. Toen liet je los.... Ik laat nog niet los, maar dat komt nog wel. Bedankt dat je zoveel kleur hebt gegeven, je maakte verschil. Ik hou van je kleine man, rust nu maar. Daarboven gaan de pootjes vast weer werken, doe je dan huppelen? Dag zonnetje. Je opvangmama